The Dreamer of Improbable Dreams

Sweeter than heaven and hotter than hell...

2012-01-12T12:38:00.001+02:00

Howl's Moving Castle

2011-12-29T12:37:00.001+02:00

Howl's Moving Castle hayatıma merak sayesinde giren ve zamanla tutkuya dönüşen bir öykü.
İlk defa filmiyle başlamıştı tanışıklığımız. Pek çok arkadaşım defalarca "Miyazaki filmlerini izlemelisin Öykü," demişlerdi. "Kesinlikle bayılacaksın!" Ben de merak ediyordum ve hep aklımdaki yapılacaklar listemin bir köşesinde Miyazaki filmleri izlemek vardı. Ancak hiçbir zaman önceliğim haline getirip faaliyete geçirememiştim bu düşünceyi.
Bir gün kardeşim ile televizyonun karşısındaki koltuğa kurulmuştuk. Oğulcan ile o akşam yayınlanacak bir filmi -Asteriks ve Oburiks: Görevimiz Kleopatra- izlemek istiyorduk. Filmin başlamasına daha yarım saat kadar vardı. Kanallar arasında gezinmeye başladım. TRT Çocuk'ta harika çizimlerle karşılaşınca bir an elimi kumandanın düğmesinden çektim. Sağ alt köşede "Yürüyen Şato" adını gördüğümde ise hem şaşırdım -bir Türk kanalında anime film yayınlanıyordu sonuçta- hem de çok sevindim. Arkadaşlarımın önerdiği başlıca filmlerden biri buydu sonuçta. Oğulcan'a filmimiz başlayana kadar bu filme biraz bakmamızı önerdim. O, dünden razıydı.
Daha sonrasında yaşadığımız tecrübeyi sadece "sihirli" sözcüğü tanımlayabilir sanırım. İkimiz de gözlerimizi kırpmadan, yüzümüzde gülücük hiç eksik olmadan, kılımızı bile kıpırdatmadan -ki doktor onaylı hiperaktif kardeşim için bu büyük bir başarıydı- filmin bizi ele geçirmesine izin verdik. O kadar güzel, o kadar sevimli, o kadar aşk doluydu ki! Film bittikten sonra bile bir süre ekrana bakakaldık. Kendime geldiğimde belki devam ediyordur düşüncesiyle Asteriks'in olduğu kanalı açtım. Devam ediyordu. Tüm gün hevesle beklediğimiz filme ikimiz de boş boş bakışlar attık.
"Uyuyalım bence."dedim.
"Evet, bence de." dedi. Ve televizyonu kapadık.
Çünkü ikimiz de biliyorduk ki ne izlersek izleyelim hiçbiri Howl's Moving Castle'ın bize yaşattığı duyguları yaşatmayacaktı ve ikimiz de bu duyguların etkisi en taze haliyle üzerimizdeyken huzurlu bir uykuya dalmayı seçtik.
Bundan sonra pek çok Miyazaki filmi izledik Oğulcan ile. Defalarca. Beraber Miyazaki keyfi yapacağımız zamanlarda o Totoro'da ısrar eder, ben ise Spirited Away'de. Ama sonra ikimizin de gözü orada tatlı tatlı bize gülümseyen Howl's Moving Castle'a kayar ve her seferinde onda karar kılarız.

Tabii ki, Howl's Moving Castle filminin bir kitaptan uyarlama olduğunu öğrenmem çok uzun sürmedi. Ama kitaba birazcık tereddütle yaklaştığımı itiraf etmem lazım. Acaba İngiliz bir yazarın kaleminden çıkmış bu kitap, bu Japon animasyonu kadar renkli ve duygu dolu olabilir miydi? Miyazaki'nin güzel olan bir öyküyü mükemmelleştirdiğini düşünüyordum. Mükemmeli tadan kişi olarak, güzelin bana yetmeyeceği fikrine sahiptim. Bu nedenle kitap bir gün bir kitapçıda burnumun ucunda belirinceye dek kitabı okuma fikrini tamamen uzaklaştırmıştım zihnimden. Ancak kitabı gördüğüm zaman, her okuduğum kitapta olduğu gibi beni çağırdığını duydum. Sayfalar arasında gezinirken "Howl", "Sophie", "Calcifer" isimleri gözüme çarptıkça kalbim küt küt atıyordu. Kendime kızıyordum. Nasıl olur da bir kitabın sadece "güzel" olabileceğine inandırmıştım kendimi? Nasıl bu kadar cahilce bir önyargıya kapılmıştım? Evet, hâlâ kitabı okumamıştım ama biliyordum; her sayfasından ayrı zevk alacaktım. Cebimdeki birkaç liralık bozuk para aklıma gelince buruk bir şekilde kitabı yerine koydum. O sıralar kitap alma lüksüm pek yoktu.
Bir hafta sonra doğum günümde biricik dostlarım elime hediyemi tutuşturduklarında heyecanım tarif edilemezdi. Ne kadar çabalarsanız çabalayın bir hediyenin kitap olduğu anlaşılır. Elimde tuttuğumun Yürüyen Şato olduğunu biliyordum. Paketi daha açmamıştım ama biliyordum. Çünkü Damla ve Tuğçe beni, en az benim kadar iyi tanıyorlardı. Ve gerçekten de o yeşil kapakla karşılaştım hediyem paketten sıyrıldıktan sonra.
Sonrası ise yeniden sihirli bir yolculuktu. Hep üzülürdüm, Oğulcan ile filmi ilk izlediğimiz akşamki duyguları yeniden keşfedemeyeceğim için. Unutup, tekrar izleyebilsem keşke diye düşünürdüm. Ah, bilmiyordum ki kitabın benim için yepyeni bir tecrübe olacağını. Hem aynıydı, hem de o kadar farklıydı ki. Her bir anı, her bir karakteri, her bir duyguyu baştan keşfetmek... Yürüyen Şato'yu okumak benim için en eşsiz tecrübelerden biriydi. Kitap bittikten sonra yazarın daha birkaç ay önce öldüğünü öğrenmek gözyaşlarına boğulmama neden oldu. Oysa ona mektup yazmayı düşünmeye başlamıştım kitabı bitirdiğimde.

Kısa süre sonra Yürüyen Şato'yu Uçan Şato takip etti. Yürüyen Şato'nun aslında bir üçlemenin ilk kitabı olduğunu öğrendiğimdeki sevincimi tahmin edebiliyorsunuzdur sanırım. Uçan Şato'ya da hep gülücükler ve huzur duygusu eşlik etti. Şimdi geriye Sihirli Ev kaldı. Ancak o kadar korkuyorum ki Sophie, Howl, Calcifer, Morgan, Michael ve diğerlerinden ayrılmaktan... Okumaya çekiniyorum. Evet, ne zaman istersem kitaplar tekrar okumam için orada olacaklar ama yeni öyküler bir daha olmayacak. Ve ben buna hazır değilim sanırım.
İşte benim Howl's Moving Castle hikayem böyle. Çok sıradışı değil evet ama bana yaşattığı her bir duygu sıradışıydı. Ve ben de içimi dökmek istedim. Sevgimi paylaşmak istedim.
Sevgili Diana Wynne Jones, bu kusursuz kitabı yazdığın için sana binlerce kez teşekkür ederim. Umarım şimdi çiçeklerle dolu bir yerdesindir.
Not: Resimleri Tumblr'dan bulduğum için link veremiyorum. Eğer biliyorsanız yorumda link verirseniz sevinirim. Ben de diğer çizimlerini görmek isterim.

2011-12-26T23:00:00.002+02:00

"Annen yılbaşında gelmeyi düşünüyordu ama vazgeçmiş," dedi Zoş.
"Öyle mi?" diye sordum.

"Söylemedi mi?" dedi şaşırarak.

"Hayır, duyunca üzüleceğimi bildiği için söylememiş olabilir mi?" dedim.

"Olabilir," dedi sadece. Anlamadı.

2011-12-18T23:26:00.000+02:00

Ben sahili özledim. Şu anda yaşadığım şehirde de deniz açısından hiç eksiklik hissedilmese de ben sahilimi özledim. Büyüdüğüm sahili. Mutlu, mutsuz her anımı paylaştığım, yaz geceleri uzanıp dalgaları dinlerken yıldızları izlediğim sahili.

Ben seni sandığımın aksine çok seviyormuşum be Samsun. En azından sahilini... Çok özledim, çok...

Finnick and Annie - Episode 01 & 02

2011-12-15T23:53:00.002+02:00

The Hunger Games'de en sevdiğim iki karakterle ilgili bir mini dizi çekmiş bazı müthiş insanlar. Henüz iki bölüm yayınlandı ama o kadar sevimliler ki bir sonraki bölüme kadar sıkılmadan tekrar tekrar izleyebiliyor insan.

Gerçekten Finnick ve Annie'nin geçmişini anlatan bir kitap okumak isterim. Sana bakıyorum Suzanne Collins.

2011-11-04T13:28:00.002+02:00

In its silence, a book is a challenge: it can’t lull you with surging music or deafen you with screeching laugh tracks or fire gunshots in your living room; you have to listen to it in your head. A book won’t move your eyes for you the way images on a screen do. It won’t move your mind unless you give it your mind, or your heart unless you put your heart in it. It won’t do the work for you. To read a story well is to follow it, to act it, to feel it, to become it—everything short of writing it, in fact. Reading is not “interactive” with a set of rules or options, as games are; reading is actual collaboration with the writer’s mind. No wonder not everybody is up to it.— Ursula K. Le Guin

Aşk

2011-10-31T17:44:00.001+02:00

Öylesine aklıma gelen bir fikirle dizi ve filmlerdeki en sevdiğim aşk sahnelerini sizinle paylaşmaya karar verdim. Hepsini koymayacağım gerçi. Çok vakit alır yoksa. İlk aklıma gelenleri sadece... Belki daha sonra başka bir tane daha yayınlarım böyle.

Eh doğal olarak spoiler içerir.

Ve özel bir sıraya göre dizilmemişlerdir.
Bir de animelere hiç girmedim. Yoksa Card Captor Sakura'yı baştan aşağı izlerdiniz.

Moulin Rouge
Elephant Love Medley
Fazla söze gerek yok.

~~~

Veronica Mars
Veronica ve Logan'ın ilk öpüşmesi. Benim için bu sahneyi klasik Amerikan gençlik dizisi öpüşme sahnesinden farklı kılan ne bilmiyorum. Ama çok özel bir sahne benim için. (Bu sahnenin bütün videolarında "Embed"ın disabled olması çok acı.)
http://www.youtube.com/watch?v=EftQn2p_Bzk

~~~

Alias

"We'll find each other."

Alias'ta açık ara en sevdiğim sahne.

~~~

Anastasia
Son sahne. Ayrıca Dimitri'nin Anastasia'nın büyük annesinin verdiği parayı kabul etmediği sahne de bunun kadar güzel. Ama onu bulamadım.

~~~

Windstruck
Mükemmel bir sahne olmasaydı bu kadar engelden sonra koymazdım (film partı içinde ve embed olmadan) ama cidden çok güzel.
Ölünce rüzgar olmak isteyen sevgilisini kaybetmesinin ardından Kyung-jin'in kendisini öldürmeyi "denemesini" gösteriyor bu sahne. Harika.
http://www.youtube.com/watch?v=vPlS6RO9XZ4&feature=related
3:00-4:30 arasına bakmanız yeterli. ^^

~~~

Titanic

Kim ne derse desin ben bu filme aşığım. Ve aşağıdaki sahne beni her seferinde ağlatır.

Yeni

2011-10-24T01:37:00.000+03:00

Yeni başlangıçlar yapmanın, yeni kararlar almanın vakti geldi sanki. Ama bunun için önce kendimi dinleyecek vaktimin olması lazım. Hayat öyle hızlı ki... Bedenim ona yetişemezken zihnim bana nasıl yetişsin ki?

2011-10-20T01:22:00.001+03:00

Kendime me2day hesabı açtım. Çok mutluyum. Ama Korece yazmak istiyorum. Ama 저는 한국어 잘 못합니다. Yaaa...

Shaoran'ı beklerken...

2011-10-11T20:59:00.001+03:00

Bir zamanlar hissederdim. İyi ya da kötü, bir şeyler hissederdim. Kalbim atardı dört gözle beklediğim bir şey olduğunda. Veya birinin gülüşünü gördüğümde. Sevebilirdim. Severdim birini. Hiçbir zaman sevmedi o beni. Hiç üzülmedim, sadece sevdim. Sonra artık serbest bıraktım duygularımı. O zaman fark ettim ki hepsini tüketmişim. Ne kalbim çarpıyordu, ne karnımda kelebekler uçuşuyordu artık. Ufak tefek filizler oluyordu arada ama onlar da solup gidiyordu.
Sonra asla sevemeyecekmişim gibi hissetmeye başladım. Ve sevsem de sevilemeyecekmişim gibi. Asla sevilemeyecekmişim gibi.

Oysa ben sadece Sakura olmak istemiştim.

Sadece solağım...

2011-10-09T17:31:00.000+03:00

Look at me, at my small appearance
Can you laugh whenever you want?
Can't you at least pretend
That you don't know me for once?

But the world sometimes turns upside down
And hey say kids like me mess things up
They say we all have to use the same hand

Don't curse me with those eyes
I'm not going to ruin anything
I'm left-handed

I Have A Dream

2011-10-01T23:34:00.000+03:00

I have a dream, a song to sing
To help me cope with anything
If you see the wonder of a fairy tale
You can take the future even if you fail
I believe in angels
Something good in everything I see
I believe in angels
When I know the time is right for me
I’ll cross the stream - I have a dream

I have a dream, a fantasy
To help me through reality
And my destination makes it worth the while
Pushing through the darkness still another mile
I believe in angels
Something good in everything I see
I believe in angels
When I know the time is right for me
I’ll cross the stream - I have a dream
I’ll cross the stream - I have a dream

I have a dream, a song to sing
To help me cope with anything
If you see the wonder of a fairy tale
You can take the future even if you fail
I believe in angels
Something good in everything I see
I believe in angels
When I know the time is right for me
I’ll cross the stream - I have a dream
I’ll cross the stream - I have a dream

~ ABBA - I Have A Dream

적

2011-09-29T21:16:00.001+03:00

Güzel işte...

Duyuru

2011-09-21T14:10:00.005+03:00

Sevgili Şeytan veya Lucifer veya adın her ne ise;
Eğer beni ziyaret edersen beni Kore'ye göndermen karşılığı ruhumu sana satmaya hazırım. Haberin olsun.
Sevgilerimle,
Öykü

Not: 10 yıl sonra cehennem köpekleriyle beni sürüklemezsen sevinirim. Uslu uslu geleceğim, söz.

2011-09-12T00:00:00.004+03:00

Bana "Neden lens takmıyorsun?" diyenlere Doctor'dan geliyor:

2011-09-11T12:15:00.003+03:00

Bana şurayı versinler, başka bir şeyim olmasa da olur.

KARA - Step

2011-09-08T01:08:00.004+03:00

Kızlar! Sonunda yıllardır hak ettiğiniz ilgiyi görmeye başladınız. Kore müziğiyle hiç alakası olmayanların yaptığı yorumları gördükçe gurur duydum sizinle. Yürüyün be!

Çamaşır

2011-09-04T22:08:00.001+03:00

무너진 가슴이 다시 일어설 수 있게
난 어떡해야 할까요? 어떻게 해야만 할까요?

YEEEEEEEEY!

2011-08-31T14:35:00.000+03:00

Bugün artık çok daha güzel!

http://www.yesasia.com/global/panic-vol-1-a-snail/1001838977-0-0-0-en/info.html

Bu rüya değil, değil mi? Siz de görüyorsunuz değil mi? Panic Vol. 1 değil mi? Allah'ım! Çok mutluyum!

A Nice Day

2011-08-31T09:54:00.001+03:00

Bugün hayat karşıma ne çıkarırsa çıkarsın güzel bir gün geçireceğim! Güzel değil hatta, harika! Bugün harika bir gün! Günlerin en güzeli.

Sevimlilik Yumağı

2011-08-31T02:47:00.003+03:00

Final Fantasy VII'deki favori çiftimi tahmin edin!

Hayır, o değil.

I-ıh o da değil.

Bu!

Vincent ve Yuffie! Çok seviyorum bu ikiliyi.

Hep Mükemmel Olmak

2011-08-25T23:30:00.001+03:00

Bu seri ile tanıştığım gün hayatımın en güzel günü olabilir mi? Olabilir, evet.

Arkadaş Sorunu

2011-08-15T14:14:00.003+03:00

Hangi üniversiteyi kazandığımın sonuçları yaklaşırken, gireceğim kesin ama hangisi bilinmez, büyük bir korku da kendini göstermeye başladı. Ben yıllardır tanımadığım kimsenin olmadığı bir ortama girmemiştim!

Bu konuda içimi rahatlatan bir iki kişi sayesinde kendimi daha iyi hissetsem de annem beni teselli etmeye kalkışırken daha da batırarak yine dengemi bozmayı başardı.

Aslında her şey güzel gidiyordu. Daha sonra annem "Senin tek şeyin," şeklinde cümleye başladı. Beynim "şey" sözcüğünü "avantaj" şeklinde doldururken "hazırlık okumayacak olman." diye devamı geldi cümlenin.

"Yaşıtlarımla aynı dönemde olacağım işte, güzel değil mi?"diye annemin cümlesine anlam vermeye çalışırken annem korkunç cümleyi patlatıverdi.

"Onlar hazırlıkta kaynaşmış olacaklar."

Annem daha sonra "Ama yine de yaparsın sen," dediyse de bir önceki cümlesinden sonra hiçbir şey beni buna ikna edemez.

Sevgiler,

Forever Alone

Love

2011-08-12T23:25:00.001+03:00

“We are all a little weird and life’s a little weird, and when we find someone whose weirdness is compatible with ours, we join up with them and fall in mutual weirdness and call it love.” - Dr. Seuss

2011-08-04T01:23:00.002+03:00

Ne olursa olsun bilgisayarda yazmak hiçbir zaman bir defterde yazmak gibi olamaz. O yüzden defterlere yazdığım hikayeler bilgisayardakilerden kat kat daha yaratıcı ve doğal oluyor.

Bir de yazmak, konuşmaktan daha güzel. Hepimiz yazarak anlaşsak?

Heartstrings Hakkında

2011-07-23T16:49:00.004+03:00

Heartstrings şu anda güzel ilerliyor. İlk iki bölümde renk paletinden nefret etmiştim. Fragmanlardaki renkler nereye gitti diye düşünüyordum. Üçüncü bölümde geri döndüler. Bir de bazen kamera çok oynuyor. Birisinin yüzü yakın plan çekilirken bile sürekli bir sağa sola gidişler var. Sadece bir bölümde dikkatimi çekti gerçi bu, sonra herhalde insanlar ekran başında epilepsi krizi geçirmeye başlayınca bundan vazgeçtiler.

Kötü özellikleri aradan çıkardıktan sonra, beğenilerime geçersek Park Shin Hye ve Jung Yong Hwa arasındaki elektrik çok hoş. Yong Hwa'nın oyunculuğu pek harika değil evet, ama açıkçası ben You're Beautiful'dan bu yana geliştiğini düşünüyorum ki You're Beautiful'da da karakterine inanabilmiştim. Hatta You're Beautiful'da hep Shin Hye ve Yong Hwa'nın karakterlerinin kavuşmasını istediğim için Heartstrings'e baştan severek başladım.

Gyu Won (Shin Hye) ve Shin (Yong Hwa) arasındaki düşmanlığı izlemesi çok keyifliydi. İlk abayı yakan Gyu Won olsa da onun sahnelerinden ziyade Shin'in yavaş yavaş Gyu Won'a aşık olmasını izlemek çok eğlenceli. Üstelik Shin'in -başarısızca- bunu saklamaya çalışması da beni çok güldürüyor. Daha eğlenceli sahneler gelmek üzere.

Ayrıca o sahne korkusu olan çocuğun sesi mükemmel. Ekleyeyim dedim.

Ancak dizide parlayan biri varsa o da bir tanecik Kang Min Hyuk!

Tipe bak! Evde beslemek istiyorum onu.

Neyse sonuç olarak Heartstring çok hoş ilerliyor. Konu olarak yeni şeyler sunmuyor. Yan yana eve taşınma klişesini bile kullandılar. Ama bunlar batmıyor. Ayrıca geleneksel müzik ve rock müzik sentezini daha çok görmek istiyorum.

Bu dağınık yazı da böyle biter. :D

Salyangoz

2011-07-01T02:28:00.005+03:00

Dinlemeyi çok sevdiğim bir şarkıdan yola çıkarak yazdığım kısa bir hikaye. Daha önce yazdıklarımdan farklı bir şey oldu bu. Devamını yazar mıyım, devamı var mı yok mu henüz bilmiyorum. Umarım hoşunuza gider.

***

Salyangoz yola çıktı.

Bir Temmuz günüydü. Herhangi bir yerde herhangi bir günün olabileceği kadar sıradan bir gündü. Salyangoz kendini çok cesur hissediyordu. Sıradan güne karşı koyabilmiş ve onu sıra dışı kılacak bir harekette bulunabilmişti. Salyangoz giderken sıradan gün bir köşeye oturmuş somurtuyordu. Bu Temmuz gününün böylesine bulutlu olmasının nedeni de sıradan günün Salyangoz’a olan öfkesiydi. Ama Salyangoz arkasına bakmadı.

Yola çıktı.

Arkadaşları ona gülmüşlerdi gitmek istediğini söylediğinde. “Koskoca dünyanın yükü omuzlarında, iki adım gitsen yorgun düşer gerisingeri dönersin,” demişlerdi. Şu dünyada sıradan bir günden daha kötücül bir şey vardıysa o da hayal kuramayan kişilerdi. Kendi küçük dünyalarında öylesine hapsolmuşlardı ki o dünyanın sınırlarını zorlayan en ufak bir şeyi dahi küçümser, onun yanlış kendilerinin doğru olduğunu ileri sürerlerdi. Salyangoz’un arkadaşları da onun gitmesinin imkânsız olduğunu söyleyip durdular. Bunun için hiçbir dayanakları yoktu ama onlar hayal kuramazlardı, ellerinde ne varsa tek elde edebileceklerinin sadece onlar olduğunu düşünürlerdi, bu yüzden onlar da her şeye sorgusuz sualsiz körü körüne bağlananların yaptıklarını yaptılar: fikirlerini kabul ettirmek için her kelimede daha çok yükselttiler seslerini. Onların sesleri yükseldikçe düşünceleri fısıltıya dönüştü Salyangoz için. Onları duymazdan gelmek çok kolay oldu.

Ve yola çıktı. Ne bir harita, ne bir pusula… Sadece zihninde duyduğu sesti onun rotasını çizen. Kendini bildi bileli duyardı bu sesi. Ne olduğunu anlamak için yıllarını harcamıştı. Küçük bir ormanda yaşardı Salyangoz. Oradaki hiç kimse ormanın ötesini bilmezdi. Bu yüzden kime anlamamıştı Salyangoz’un duyduğu sesin ne olduğunu. “Martı geldiğinde ona sorarsın, o kesin bilir,”demişti ormanın bilge baykuşu. Martı, her kış ormanı ziyaret ederdi. Tüm dünyayı gezdiğini iddia ederdi. Oysa sadece orman ve deniz kıyısında bir kasaba arasında göç eder durur ve tüm dünyayı bunlardan ibaret sanırdı. Yaşadığı maceraları orman sakinlerine anlatmayı pek severdi. Maceraperest küçük kuşlar Martı’ya bayılırdı, anne kuşlar ise çocuklarının boş hayallere kapılıp ormanın dışına seyahat etmelerinden korkarlardı ve bu yüzden Martı’yı çok da hoş görmezlerdi. Ormanın dışı tehlikelerle doluydu ne de olsa.

Martı yine ziyarete geldiğinde Salyangoz sesi ona da anlattı. “Biliyorum tabii ki! Okyanusun sesi bu. Dünyanın sonunda bulunur.”

“Dünyanın sonu mu var?”diye sordu ufak bir sincap.

“Olmaz mı! Okyanus işte. Ondan ötesi yok. Uçsuz bucaksız bir mavilik sadece.”

Okyanustu Salyangoz’un gideceği yer. Bu acımasız ve hayal kuramayan dünyanın sonundaki okyanus. Dalgalardı zihninde duyduğu ses. İşte artık okyanusu ve o uçsuz bucaksız maviliği görme isteğinin, var olan tüm duygularına ağır bastığı gündü bugün.

Ve bugün Salyangoz yola çıktı.

2011-06-23T18:52:00.002+03:00

Dört gözle beklediğim albümlerim geldi. Önce hangisini dinlesem acaba? Bir de bir mucize olup Panic Vol. 1 bulabilsem keşke. Ama bu kadarına sahip olmam bile büyük bir mutluluk. Yaşasın!

You've Fallen For Me / Heartstrings

2011-06-11T14:33:00.002+03:00

Bu drama için çılgınlar gibi heyecanlı olanlar parmak kaldırsın! Evet evet ben de! You're Beautiful'da kavuşamadılar ama sonunda en sevdiğim drama çiftlerinden biri başka bir dramada ana karakterler! Nihahaha... Hem de drama üç hafta sonra başlıyor. Yani, hiçbir vicdan azabı çekmeden rahat rahat izleyebileceğim bir zamanda. Çifte mutluluk yaşıyorum.

Gidelim

2011-06-08T21:51:00.001+03:00

가자...

Tekken Blood Vengeance

2011-06-07T22:22:00.002+03:00

Bu film için gerçekten çok heyecanlıyım. Ne kadar olduğunu anlatamam. Teaserı izlediğim andan beri çıldırıyorum. Trailer geldi çıldırmalarım arttı.

Xiaoyu'nun önplanda olduğu bir Tekken filmi mi? Şimdiden favori filmlerim arasına girdin dostum.

Uzun uzun yazmayı filmi izledikten sonraya bırakmak istediğim için trailerdan resimler paylaşacağım sadece. Çünkü videolardan görüntü almayı çok seviyorum. Ayrıca Nina ve Anna'nın et şöleni yapılmamasına çok sevindim. Nihayet sıkı bir vücutları var. Hep içime oturmuştu bu durum evet.

Romana

2011-06-04T03:22:00.004+03:00

Eğer bir gün Doctor Who eski seriyi izlersem, ki birinci sezonu indirdim (siyah beyaz!), bunun en büyük nedeni dördüncü Doctor (Tom Baker) ile seyahat etmiş olan Romana olacak. Sadece birkaç videosunu izlemiş olmama rağmen Romana, kişiliği ve kıyafetleriyle favori Doctor Who karakterlerimden biri oldu. Ayrıca kendisi bir Time Lady. Bu bile tek başına bir neden onu sevmek için.

Romana'nın savaştan kurtulma ihtimali olması ise bir harika. Belli mi olur, belki döner.

2011-05-26T23:45:00.002+03:00

Bazen bazı şeyleri yapmayı çok özlüyorum. Çok büyük bir özlem duyuyorum geçmişteki bazı zamanlara. Öyle bir zamana, öyle bir ortama tekrar kavuşmak istiyorum. O kadar özlüyorum ki, para biriktirip bir otobüse veya trene atlayıp geçmişteki o güzel zamanları tekrar yaşayabileceğim bir yer bulana kadar yolculuk etmek istiyorum.

Kimseye anlatamıyorum bu özlemimi. Beni anlayacaklardır muhtemelen ama bu özlemin, bu isteğin ne kadar derin olduğunu göremeyeceklerdir. Açıklayamam ben de. Şekli şemali olmayan bir duygu bu. Adı yok. Ondan kimseyi göremediği için de suçlayamam.

Bir gün sahiden de atlarım bir trene belki.

Rainie

2011-05-24T20:11:00.002+03:00

Yaz için arşivlediğim bir drama da Drunken To Love You. Listeye koymayı unutmuştum onu. Sonra da üşengeçlikten düzenlemedim. :D

Dizinin benim için en önemli özelliği, ana karakter kızı Rainie Yang'ın oynaması. Rainie Yang'a tek kelimeyle bayılıyorum. Benim için çok özel bir oyuncu. İlk izlediğim dramanın (Devil Beside You) ana karakteri olmasının yanısıra, şarkılarına da bayıldığım biri. Onun sayesinde uzakdoğu pop müziğine kaydım zaten.

Drunken To Love You'nun bölümlerine öylesine göz gezdirirken Rainie'nin şarkılarını ve kulağına taktığı göbek piercinglerini (Bodrum'dan Devil Beside You'da taktığını bulmuştum. Gerçi benimkinin "çubuğu" daha küçük ama olsun.) ne kadar özlediğimi fark ettim.

Dizide çalan şarkı henüz yayınlanmadı sanırım, sadece diziden bulabildim çünkü. Ama onu paylaşayım dedim. Dizinin ilk bölümünden zaten. İzlemek isteyenlere pek spoiler olmaz sahne. Bir an önce çıksa da indirsem şarkıyı. Rainie! Her zamanki gibi çok güzelsin!

Kazak/Elbise Sevdası

2011-05-23T22:28:00.004+03:00

Benim bu uzun kazak-elbiselerden çektiğim nedir arkadaş! En son Eun Chae'nin elbisesini bulamamaktan dert yanmıştım burada. Nereden bileyim daha kötüsü olduğunu! İstediğin bir elbiseyi bulup da alamamak da varmış.

Şöyle ki, 49 Days'de Ji Hyun/Yi Kyung'un giydiği bir elbise vardı çok hoşuma giden. Elbiseyi buldum bulmasına ama bu sefer de marka çıktı. (Yi Kyung'un karakteri zar zor para buluyor. Kızın kutularda marka elbise ne arıyor! Cık cık! Gerçekçi olun senaristler!) Doğal olarak o elbiseyi alacak param yok şu anda. Ben oturup bakarım öyle iç çeke çeke.

Alias

2011-05-22T22:39:00.002+03:00

Ben bu dizi için sabah 6'da kalkardım. Akşamki tekrarını beklemeye dayanamazdım. Hâlâ da bayılıyorum.

49 Days Hakkında

2011-05-21T15:16:00.024+03:00

49 Days, uzun süre etkisinden çıkamayacağım bir dizi olmuşken hakkında uzun uzun yazmayı (sanki hiç yazmamışım gibi) deliler gibi istiyorum. Son bölümden bahsetmek ve resimler de eklemek istediğim için sonunda bloguma "Devamı" özelliğini ekleyebildim. Uzun uzun yorumlar yapacağım ve resimler ekleyeceğim yazı için "Devamı"na basmanız yeterli. Ancak çok düzenli bir yazı olmayacaktır onu da söyleyeyim. :D

~Devamı Spoiler İçerir~

49 Days'e ilginç konusu olan ve eğlenceli zaman geçirilecek bir drama gözüyle bakarak başlamıştım. O kadar hafif ve eğlenceli başlamıştı ki, her ne kadar ölüm konusunu işlese de, en sonunda Ji Hyun'un hayata döneceğine ve bunun "mutlu son" olduğuna kesin gözüyle bakıyordum. Pek çok kişi öyle bakıyordu muhtemelen.

49 Days'in sonu mutlu son anlayışına yeni bir anlam kattı. En sonunda Ji Hyun'un ölmesine ve Yi Soo'nun da gitmesine rağmen döktüğüm gözyaşları çok güzel gözyaşlarıydı. Mutlu bir sondu. Ve o kadar anlamlıydı ki, o diziyi izlemeden önceki Öykü değilim artık. Biliyorum çok kolay etkilenen biriyim belki de ama eğer beni iyi yönde etkilediyse sorun yok, değil mi?

Nereden başlayacağımı bilmiyorum aslında. Önce Yi Soo ve Yi Kyung'un son buluşmasından başlayayım.

Dizinin en duygusal ve en güzel anlarından biriydi kesinlikle. Yi Kyung ve Yi Soo birlikte bu son günü geçirebilmek için beş yıl boyunca acı çekmişlerdi. Yi Kyung, Yi Soo ile kavga ederek ayrılmıştı. Onun kendisini terk ettiğini, kimsenin kendisini istemediğini ve bunu tam olarak çözüme ulaştıramadan Yi Soo'nun öldüğünü düşünerek beş yıl boyunca ölüden farksız bir hayat yaşamıştı. Yi Soo ise Yi Kyung'a onun hayatındaki en değerli insan olduğunu söylemek ve evlenme teklif etmek için fırsat bulamadan hayatı ellerinden alınmıştı. Beş yıl boyunca Yi Kyung'a bunları söylemek için beklemiş ve sonunda Yi Kyung ile beraber olabileceği tek bir gün hakkını kazanmıştı.

Yi Soo'nun kaza günü aldığı yüzükleri taktıktan sonra güzel bir gün geçiren çift ayrılma vakti geldiğinde benim için ve Yi Kyung için kabul etmesi zor ve Yi Soo için yapması büyük bir olgunluk gerektiren bir konuşma gerçekleşti.

Yi Soo: Sırf seni görebilmek için beş yıl bekledim. Senin için, bu yüzüğü verebilmek için, seni sevdiğimi, bir anlığına bile başka birini düşünmediğimi söylemek için, evlenme teklif etmek için. Bunları söylemek için. Ama... Artık öyle değil. Söylemek istediklerim değişti. Seni o zamana kadar sevdim. Şu andan itibaren seni sevmeyeceğim. Seni acı içinde geride bırakmak istemediğim için, sadece beni unutmanı ve mutlu olmanı istiyorum. Bunun için beş yıl bekledim.
Yi Kyung: Hayır. Öyle söyleme Yi Soo. Ben de seninle geleceğim.
Yi Soo: Beraber gidemeyiz. Sırf benimle olmak için gidip ölümü seçsen bile yine de ayrı olacağız. Ölüm budur.
Yi Kyung: Burası... Tek başına çok acı veriyor. Sensiz dayanamıyorum.
Yi Soo: Benim için dayanabilir misin? Ancak senin gitmene izin verdikten sonra bir sonraki hayatımda mutlu olabilirim. Eğer mutlu olmazsan benim kalbim de kaos halinde olacak ve huzur içinde olmayacağım. Kötü huylu, bencil, sevilemeyen, sevemeyen, mutsuz yaşayan biri olarak yeniden doğacağım. Bu yüzüğü at.
Yi Kyung: İstemiyorum.
Yi Soo: At. Artık bir anlamı yok. Aramızdaki yanlış anlaşılmaları giderdi. Tek görevleri de buydu.
Yi Kyung: Yapma, yapma!
Yi Soo: Benim için ne kadar önemli bir insan olduğunu biliyorsun. Seni terk etmedim. Benim için sen en önemli insandın. Harika bir insandın. Bu yüzden, başkası için de önemli bir insan olacaksın. Benim için mutlu olacağına söz ver. Hiçbir pişmanlığım olmadan gitmeme izin ver ve böylelikle bir sonraki hayatımda yeniden başlayabileyim. Yi Kyung, benim için mutlu ol. Senin gibi biriyle tanıştığım için minnettarım ve şanslıyım.
Yi Kyung: Çok üzgünüm... Hep senden aldım ve geriye hiçbir şey vermedim.
Yi Soo: Git ve seni sevecek birini bul ve benim yerime, sevgini o kişiye ver.

İlk başta benim için kabul etmesi çok zor bir ayrılıktı bu. İnsanların öldükten sonra bile birlikte olamaması çok korkutucu bir düşünce gibi gelmişti. Birisinden ayrılacak ve sonsuza dek bir daha asla görmeyecektin. Tabii kimse ölümden sonra ne olacağını bilmese de bu dizideki düzen hiç mi hiç hoşuma gitmemişti. Çok kötü hissetmiş ve blogda da bundan bahsetmiştim. Ama sonra zaman geçtiğinde ölümden sonra bir daha göremeyecek olsan da sevdiklerini önemli olanın onlarla beraber yaşadığın zamanlar olduğunu fark ettim. Onlarla yaşadığın her güzel anı zihninin en güzel yerlerinde saklayıp hayatına devam etmelisin. Ve onları kaybettiğin için üzülmek yerine onlara sahip olduğun için kendini şanslı hissetmelisin. Hayatına devam etmek, tekrar sevmek, tekrar gülümsemek onları sevmediğin anlamına gelmez. Bir daha göremeyecek olman da onlarla yaşadığın her bir anı daha önemsiz kılmaz. Güzel şeyler bittiğinde onları geride bırakmayı, ölene dek onlara bağımlı yaşayamayacağımızı öğrenmeliyiz.

Beni çok etkileyen bir başka sahne Min Ho'nun sonunda her şeyden pişmanlık duyduğu, o pişmanlığı bize de iliklerimize kadar hissettirdiği, annesiyle görüştüğü sahne oldu. Onun büyük bir adam olduğunu düşünen hasta annesinin karşısında küçük bir çocuk gibi mahcup oturuşu Yi Soo ve Yi Kyung sahnesinden sonra daha fazla gözyaşımın kalmadığını düşünen beni yanılttı ve hüngür hüngür ağlamama neden oldu.

Babandan farklı olacağını biliyordum. Ben böyle iyi bir çocuğu hak etmedim. Teşekkür ederim çocuğum.

Annesinin bu sözleri söyleyip Min Ho'ya sarılması, Min Ho'nun çaresizce hüngür hüngür ağlaması, Min Ho'nun arabaya binerken kollarındaki kelepçeleri annesinden saklaması... Dizinin en mükemmel sahnelerindendi kesinlikle. İfadesinde In Jung'u ele vermemesi de hem artık değiştiğinin hem de In Jung'a gerçekten değer verdiğinin göstergesiydi.

In Jung'un hatalarını fark ettiği sahne ise beni o kadar etkiledi ki aklıma geldiğinde bile gözlerim doluyor. Belki Ji Hyun, In Jung ve Seo Woo'nun çok yakın üç arkadaş olması bana Damla ve Tuğçe ile olan arkadaşlığımı hatırlattığı içindir. En başından beri içimizden biri In Jung'un yaptığı gibi davransa nasıl olurdu diye hep düşündüğüm için en sonunda In Jung'un Ji Hyun'u gerçekten sevdiğini fark etmesi ve Ji Hyun'u hayata döndüren üç saf gözyaşından birinin sahibinin In Jung olması beni çok mutlu etti. Ne olursa olsun gerçek dostlukların doğru yolu hep bulacağını anladım. In Jung'un gerçekten Ji Hyun'un dostu olduğunu anlamak, içimi rahatlattı. Bütün yaptıklarına rağmen onu affedebildim.

In Jung, Ji Hyun'un ruhu ortalıkta gezinmesin diye oksijen masesini çıkarmaya gittiği bir sahne vardı. Han Kang onu yakalayıp odadan atıyordu. (Han Kang için apayrı bir paragraf olacak tabii. Yerim onu.) Orada Han Kang gelmeden önce olanları ayrıntısıyla görüyoruz son bölümde.

Ji Hyun'un oksijen maskesini tam çıkaracakken kendi yansımasını gören In Jung o anda nasıl bir canavara dönüştüğünü anlıyor.

Şu anda ne yapmak istiyorum? Ne yapıyorum ben? Tanrım! Nasıl yaparım? Ji Hyun! Şu anda ne yapmak istiyorum ben? Ne yapıyorum!? Bunu sana nasıl yaparım? Benim istediğim bu değildi! Bendim. Senin yüzünden değildi. Benim yüzümdendi. Seni kıskanan bendim. Min Ho Oppa'nın sana yaklaşmasını sağlayan da bendim. Seni hayal kırıklığına uğrattım, Seo Woo'nun dostluğunu kaybettim. Kendi kendimi mahvettim. Hepsi benim yüzümden. Ji Hyun! Hatalı olan benim. Hatalı olan benim. Bir hata yaptım. Ji Hyun! Özür dilerim.

Han Kang geldiğinde ise In Jung'un tek yaptığı Ji Hyun'un yüzünü okşamaktı. Daha sonra Min Ho'nun yanına gidip artık durmaları gerektiğini, ikisinin de o aileyi sevdiğini fark etmeleri gerektiğini söyledi. Ancak hırsı gözünü bürümüş olan Min Ho'nun durmaya niyeti olmayınca Min Ho'nun annesine emanet ettiği dosyaları annesinden alıp Min Ho'yu polise şikayet edenin de In Jung olduğunu anlıyoruz. Onu daha fazla kötülük yapmaktan korumak için In Jung onu hapse attırmayı seçmişti. Min Ho'yu şikayet ettikten sonra ise Ji Hyun için saf gözyaşını döktü.

Ji Hyun! Keşke zamanı geri döndürebilsem! Böylelikle senin iyi niyetini yanlış anlamazdım. Böylelikle senin için... yüzde yüz içten olabilirdim. Keşke gerçekten zamanı geri döndürebilsem. Birbirimize baktığımız, kahkahalarımızla dolu zamana.

Sıra Ji Hyun'un ölümüne geldi. Ji Hyun, zamanından önce öldüğü için 49 gün şansını kazanmıştı. Ancak kim bilebilirdi ki kaderindeki ölüm zamanının zamansız bitkisel hayata girişinden sadece 55 gün sonra olduğunu. Ji Hyun hayata dönmüştü dönmesine ama yaşayacak sadece altı günü vardı. Araya 49 günün girmesi haksızlık olacağı için 49 günü hatırlama fırsatı verildi Ji Hyun'a. Ve Ji Hyun bu altı günde tüm sevdiklerine veda etme şansı yakaladı. Han Kang'a onunla yaşadıklarını hatırladığını söylemedi, onu unutması kolay olsun diye. (Neyseki Yi Kyung, Han Kang'a söyledi de Han Kang onunla geçirdiği günün birlikte geçirdikleri son gün olduğunun farkında bir şekilde onunla zaman geçirdi.)

Ji Hyun, Yi Kyung'a öleceğini ilk söylediğinde Yi Kyung bunun acımasızca olduğunu düşündü. Ama Ji Hyun ise 49 günün onun için bir hediye olduğunu söyledi.

Eğer 49 günüm olmasaydı, babamın şirketi şu anda muhtemelen Min Ho'nun elinde olacaktı. Nişanlımın ve arkadaşımın ihaneti nedeniyle sinir krizi geçirecektim. Muhtemelen şoku atlatamayıp, intihar edip ölecektim. Kaderim bu muydu? 49 gün sayesinde Kang'ın aşkını yaşayabildim. Aşkı hissedebildim ve babamın şirketini koruyabildim. Ve yaşadığım hayata dönüp bakma şansını yakaladım. Bazen kendimi çok şanslı hissediyorum. Bütün bunları bilmeden ölseydim, sahte bir hayat yaşamış olarak ölecektim.

Ji Hyun'un bu sözleri her şeyi mükemmel açıklıyor. İlk bölümde gitmek istemediğini haykıran Ji Hyun son bölümde ölümü kabul edip gülümseyerek bu dünyayı terk etti. 49 gün onun için sahiden de bir hediyeydi.

Yi Soo ile son sahneleri bir harikaydı. Ji Hyun'un bedeni yere yığıldığında Yi Soo elini tutup ruhunun ayağa kalkmasına yardım etti.

Shin Ji Hyun. Çok, çok iyi bir şekilde yaşadın hayatını.

Bu 49 gün boyunca pek çok şey paylaşmış, birbirleri için çok yakın birer dost olmuşlardı. Tek bir kelime bile etmediler Ji Hyun giderken. İkisi de gözleri dolu dolu birbirlerine gülümsediler sadece. Hiçbir şey söylemelerine gerek yoktu zaten. Yi Soo, Ji Hyun mutlu bir şekilde gidebildiği için mutlu ve gururluydu. Ji Hyun ise Yi Soo'nun tüm yardımları ve dostluğu için minnettardı. En yalnız olduğu anlarda bile Yi Soo onu yalnız bırakmamış hep ona yardım etmişti. İki dost birbirlerine son kez baktılar.

Ji Hyun öldüğünde tüm karakterlerin ağlaması mükemmeldi. Ji Hyun bitkisel hayata girdiğinde onun arkasından iş çevirenler bile yüzde yüz saf gözyaşı dökmüşlerdi. Ji Hyun o 49 günde gerçekten bir fark yaratmış ve pek çok insan kazanmıştı.

Han Kang da 49 günün büyük bir hediye olduğunun farkındaydı ve Ji Hyun ile geçirdiği o günler için minnettardı.

Kang-ah! Son bölümle ilgili yorumlarıma devam etmeden önce senden bahsetmek istiyorum. Kore drama dünyasına fazla zekası olan bir karakterdi Han Kang. Son bölümde bile zekasını konuşturmaktan geri durmadı. Ji Hyun'u gerçekten sevdi ve dizideki olayların yüzde doksanının çözülmesini sağladı. Eğer Han Kang her dizide olsaydı yirmi bölüm sürmüş olan pek çok drama beşinci bölümü göremezdi. Han Kang her şeyi çözerdi. Bundan sonra da dramaları izlerken "Kang-ah burada olsaydı..." diye pek çok kez düşüneceğim. Bu dramanın kahramanı sensin Han Kang!

Yi Kyung'un Ji Hyun'un kayıp ablası çıkması (Han Kang bir gizemi daha çözer...) pek çok kişi tarafından fazla tesadüfi bulunmasına rağmen benim çok hoşuma giden bir ayrıntı oldu. Çünkü Yi Kyung'un Ji Hyun için ağlaması çok anlamlıydı ama gözyaşı sayılsaydı In Jung karakterinin kendini affetirme fırsatı olmazdı. Biricik Yi Kyung'unun ailesinin bulunmuş olması Yi Soo'nun da tamamen huzura erişmesini sağladı. Ayrıca Yi Soo'nun bu kız için yaptığı iyilikler son bulmayacak mı? Bir erkek nasıl bu kadar mükemmel olabilir? Yi Kyung'un küçüklük çantasını ve ayakkabısını saklaması her şeyin çözülmesini sağladı. Bir de Yi Kyung adına bir de banka hesabı açtığını ve her ay içine azar azar para katarak hayallerinin pansiyonunu kurmak için para biriktirdiğini de öğrendik.

Ve görevini tamamlayıp gitmeden önceki son gününde son bir kez Yi Soo, Yi Kyung'u görmeye gitti. Onu göremeyen Yi Kyung'a dokunmak için elini uzattı ve sonra geri çekti. Hem kendini durdurabildiği için hem de artık Yi Kyung'un onun varlığını hissetmediği, hayata devam edebileceği, düşünecek başka kişileri olduğu ve mutlu olacağı için mutlu bir şekilde gitmeye hazırdı artık.

Yi Soo'nun o kendine güvenen hızlı adımlarla bir sonraki hayatına yürüdüğü görüntü asla zihnimden silinmeyecek.

İki yıl sonra herkes hayatını mutlu ve huzurlu bir şekilde yaşamaya başlamıştı. Seo Woo, Han Kang'ın yanında çalışan Ki Joon ile sevgili olmuştu. Yine orada çalışan çifte kumrular (bir türlü hatırlayamıyorum isimlerini) bir bebek bekliyorlardı. Dr. Noh ile Yi Kyung sevgili olacak diye ömrümden ömür gitti bir an ama neyseki onunla arkadaş oldukları ortaya çıktı. Onun da Soon Jung ile potansiyel sevgili olacakları ipucu verildikten sonra içim rahatladı. Han Kang ve Yi Kyung yakın birer arkadaş olmuşlardı. İkisi de Ji Hyun'un ailesinin (tabii artık Yi Kyung'un da ailesinin) şirketinin bir projesinde iş almışlardı ve beraber oraya gideceklerdi. Yi Kyung ailesinin onu başa geçirme ısrarlarına rağmen sıfırdan başlamayı tercih etmiş ve iş görüşmesine gidip hakkıyla işini almıştı.

Han Kang ve Yi Kyung gitmeden önce yan yana gömdükleri Ji Hyun ve Yi Soo'yu ziyarete gittiler. Çok hoşuma giden yerlerden biriydi. İki dost yan yana birbirlerine destek olurcasına yan yana gömülülerdi ve başlarına birer de fidan dikilmişti. Giden iki hayatın yerine başlayan iki hayat.

Yi Kyung: Ji Hyun! Han Kang her gün çok meşgul. Aynen istediğin gibi, bana çok iyi bir arkadaş oldu. Heaven'daki insanlarla, senin tatlı kişiliğin sayesinde, ben de uyum sağlayabildim.
Han Kang: Ji Hyun! Herkes göçtüğünü bilse de, sen hayattaymışsın gibi yaşıyorlar. Senin 49 günün sayesinde, hayatımı 49 günmüş gibi yaşıyorum. Ne zaman öleceğimizi bilmesek bile bu hiçbir şeyi değiştirmiyor. Senin 49 günün sayesinde, değişikliklerin olduğunu gördüm. Burada hayatlarımızdaki en önemli insanlar yatıyor.
Yi Kyung: Hayatımızı değiştiren ve güzelce giden iki insan.
Han Kang: Onlarla yaşadığımız bu 49 günlük yolculuk sayesinde...
Yi Kyung: Her günümüzü son günümüz gibi yaşayacağız ve değerini bileceğiz.
Han Kang: Ji Hyun, seninle tanıştığım için...
Yi Kyung: Yi Soo, seninle tanıştığım için...
Han Kang: Çok mutluyum.
Yi Kyung: Çok mutluyum.

İşte bu. Bu dizinin verdiği en önemli mesaj bu. Her günün değerini bilmeliyiz. Her aldığımız nefesin ne kadar değerli olduğunun, her gün birçok kişinin hayata veda ettiğinin ve bizim gibi nefes almak isteyebileceğinin farkına varmalıyız. Ben bunu hep bilsem de gerçekten hissedemiyordum. 49 Days bu duyguyu hissetmemi sağladığı için ve hayatımı güzelleştirdiği için minnettarım ben de.

Son olarak dizide beni en çok ağlatan sahneden bahsetmek istiyorum. Bunu sona ayırdım çünkü çok harika ve özel bir sahne.

İki yıl sonra In Jung'un lise yıllarını hatırladığı sahne. Bu dizideki üçlünün Damla, Tuğçe ve bana ne kadar benzediğini bir kere daha anladığım sahne. (Şeyda'm da Samsun'da okusaydı liseyi keşke.)

Üçlü okula geç kalırlar ve dışarda cezalandırılırlar. Derken Ji Hyun'un karnı guruldar. In Jung cebinden bir çikolata çıkarıp ikiye böler ve birini Ji Hyun'un diğerini Seo Woo'nun ağzına sokar. Ji Hyun ve Seo Woo aynı anda çikolatayı ısırıp kalan parçaları In Jung'un ağzına tıkıştırırlar.

İşte bu sahne onların ne kadar yakın olduğunu çok güzel gösteriyor. En ufak şeyi bile üç kişi paylaşmak, en kötü durumda bile beraber gülebilmek... Bunları yaşamadıysanız belki de hiç ağlamazsınız. Ama ben hıçkırıklara boğuldum. (Hatta gözyaşlarımda boğuldum. Gerçekten. Gözyaşlarım boğazıma kaçtı. Haha, neyse. :D) Pek çok şey yaşamışlardı ama sonunda üçü de o lise zamanlarındaki mutlu ve saf hallerine dönebilmişlerdi. Ji Hyun ölmüştü. Seo Woo'nun In Jung'u affetmesi için daha zaman vardı ve In Jung'un da Seo Woo'dan af dileyebilecek cesareti kendinde bulması için zaman vardı ama içten içe ikisi de birbirini anlıyordu. Ve fiziksel olarak ayrı olsalar da üçünün de sevgisi hâlâ beraberdi. Aynen lise zamanlarındaki gibi beraber kahkaha atıyorlardı. Seo Woo'nun da dediği gibi "Ölüm, bağların kopmasına neden olmaz."

49 Days tek kelimeyle bir başyapıt. Ne yazık ki herkes aynı şeyi düşünmüyor. Sonunda Ji Hyun'un ölmesi ve Han Kang ile kavuşamaması nedeniyle diziyi tamamen silenler de var. Dizinin vermek istediği mesajların tamamı ıskalamış o kişileri.

Bana göre çok mutlu ve huzurlu biten bir diziydi 49 Days. Ve güzel bir diziden ötesiydi. Hayatınız boyunca sizinle kalacak, verdiği mesajlar hayatınızı değiştirecek türden bir diziydi. Kendinizi sorgulamanıza neden oluyor. "Benim için saf gözyaşı dökecek üç kişi var mı? Benim uğruna saf gözyaşı dökeceğim üç kişi var mı?"

Siz de hayatınızı dolu dolu yaşayın ve her günün değerini bilin. Uğrunuza gözyaşı dökecek ve uğruna gözyaşı dökeceğiniz insanlar bulmaya bakın. ^-^

49 Days Bitti

2011-05-19T23:00:00.001+03:00

Son iki bölümü Korece izlemiş olsam da 49 Days bitti.

Dünkü sinirlenme nedenlerim hâlâ yerinde olmasına rağmen, bugün beni onların kabul edilebilir olduğuna ikna etti dizi.

Ve benim için başyapıt özelliğini kazandı.

Henüz başlamadıysanız durmayın. Koşun izleyin.

49 Days İsyanları

2011-05-18T23:49:00.002+03:00

~Spoiler~

Neler dönüyor biliyorum! Senarist! Nereye getirdiğini görebiliyorum hikâyeyi! Yapma! Yapmaaaaa!

Yi Kyung ve Han Kang'ı sevgili yapacaksın değil mi?

Ne olurdu gönlümüzü alsan, ne olurdu Yi Soo ile olsa Yi Kyung? Psikolojimi ne yapacaksın? Bu gece uyuyamamamın tek nedeni sensin sevgili senarist. Bana bunu neden yaptın ki? Gecemi gündüzüme katıp tüm sadakatimle izlemedim mi diziyi? DVD'si çıkar çıkmaz almayacak mıydım? Sana para kazandıracaktım sevgili senarist. Yarın kurtardın kurtardın. Kurtaramadın kabuslarında bulacağım seni. Haberin olsun. Of. Ne yaparsam yapayım istediğim son olmayacak değil mi?

Ben cevabımı 19. bölümde aldım. Daha ne zorluyorum değil mi? Sabaha kadar ağlayacağım senarist! Senin de gözüne uyku girmesin inşallah.

Bö!

...

2011-05-18T19:57:00.001+03:00

49 Days'e olan aşkım nefrete dönüşmek üzere.

Lütfen sevgili senarist, bana bunu yapma! Ben izlediği her şeyin etkisini üzerinde ömrü boyunca hisseden biriyim! Lütfen!

The Doctor's Wife

2011-05-15T20:57:00.003+03:00

*Spoilerlı Doctor Who yazısı*

Evet dün yayınlanan, Neil Gaiman'ın yazdığı Doctor Who bölümü olan "The Doctor's Wife" anında favori Doctor Who bölümlerinden biri halini alarak kendisine bir yazı hak etti.

Uzun uzun düşüncelerimi yazmak istiyorum aslında ama o kadar çok duygu ve düşünceye maruz kaldım ki bölüm boyunca, sadece alıntılar paylaşmak istiyorum. Doctor Who'da CNBC-e'yi takip eden bir Zeynep olduğundan gözü kayıp görmesin diye resim de paylaşmayacağım. Sizi mükemmel alıntılarla baş başa bırakıyorum.

Idris: Hey! Hey! You're my thief!

Auntie: She's dangerous! Guard yourselves!
Idris: Look at you! Goodbye! No. Not goodbye. What's the other one? {she kisses him}

xxx

The Doctor: Why am I a thief? What have I stolen?
Idris: Me. Are you going to steal me. You have stolen me. You are stealing me. Oh! Tenses are difficult, aren't they?

xxx

Uncle:Just keep back from this one. She bites!
Idris: Do I? Excellent! {She bites him} Biting's excellent! It's like kissing. Only there's a winner.

xxx

The Doctor: I don't understand. Who are you?
Idris: Do you really not know me? Just because they put me in here?
The Doctor: They said you were dangerous.
Idris: Not the cage, stupid. In here. They put me in here. I'm the... Oh, what do you call me? We travel. I go {she makes the TARDIS sound}.
The Doctor: The TARDIS?
Idris: Time and Relative Dimension in Space. Yes that's it. Names are funny. It's me. I'm the TARDIS.
The Doctor: No you're not! You're a bitey mad lady. The TARDIS is up-and-downy stuff in a big blue box.
Idris: Yes, that's me. A type 40 TARDIS. I was already a museum piece when you were young. And the first time you touched my console, you said—
The Doctor: I said you were the most beautiful thing I'd ever known.
Idris: Then you stole me. And I stole you.
The Doctor: I borrowed you.
Idris: Borrowing implies the eventual intention to return the thing that was taken. What makes you think I would ever give you back?

xxx

The Doctor: Oo. Sorry. Do you have a name?
Idris: Seven hundred years, finally he asks.
The Doctor: And what do I call you?
Idris: I think you call me... Sexy.
The Doctor: Only when we're alone.
Idris: We are alone.
The Doctor: Oh. Come on then, Sexy.

xxx

The Doctor: Yes. Yes, I have actually rebuilt a TARDIS before, you know. I know what I'm doing.
Idris: You're like a nine-year-old trying to rebuild a motorbike in his bedroom. And you never read the instructions.
The Doctor: I always read the instructions.
Idris: There's a sign on my front door. You have been walking past it for seven hundred years. What does it say?
The Doctor: That's not instructions!
Idris: There's an instruction at the bottom. What does it say?
The Doctor: "Pull to open."
Idris: Yes, and what do you do?
The Doctor: I push!
Idris: Every single time. Seven hundred years. Police box doors open out the way.

xxx

The Doctor: You know, since we're talking with mouths—not really an opportunity that comes along very often—I just want to say, you know you have never been very reliable.
Idris: And you have?
The Doctor: You didn't always take me where I wanted to go.
Idris: No, but I always took you where you needed to go.
The Doctor: You did.

xxx

Idris: Do you ever wonder why I chose you all those years ago?
The Doctor: I chose you. You were unlocked.
Idris: Of course I was. I wanted to see the Universe so I stole a Time Lord and I ran away. And you were the only one mad enough.

xxx

The Doctor: She's a woman. And she's the TARDIS.
Amy: Did you wish really hard?
The Doctor: Shut up! Not like that.
Idris: Hello. I'm Sexy.
The Doctor: Oh! Still shut up.

xxx

Idris: I've been looking for a word. A big, complicated word, but so sad. I found it now.

The Doctor: What word?

Idris: Alive. I'm alive.

The Doctor: Alive isn't sad.

Idris: It's sad when it's over. I'll always be here, but this is when we talked. And now even that has come to an end. There's something I didn't get to say to you.

The Doctor: Goodbye?
Idris: No. I just wanted to say, Hello. Hello Doctor. It's so very very nice to meet you.
The Doctor: Please. I don't want you to.
Idris: I love you.

Big Bang!

2011-05-15T00:27:00.003+03:00

Pek dinlediğim bir grup olmasa da (G-Dragon'u pek severim orası başka) Big Bang'in Türkiye'ye gelme ihitmali gibi bir durum söz konusu. Kore hayranları olarak her hayran kulübünün diğerlerine yardımcı olması çok önemli. Çünkü sadece hayranı olduğumuz grup için çabalamak hem çok bencilce hem de çok zorlu olur. Ama Türkiye'deki tüm Kore severler her grup için bir araya gelerek birlikte bir şeyler yaparsa başarı olasılığı kat kat artar.

Uzun uzun yazacak kadar vaktim yok şu anda bu yüzden sizi aşağıdaki bloga yönlendiriyorum. Zaten ayrıntılı bir şekilde her şey orada anlatılmış. Big Bang'in Türkiye'ye gelmesi için lütfen siz de yardımcı olun ve bir oy da siz verin. Çok teşekkürler! ^^

http://metropolgunlugu.blogspot.com/2011/05/bigbangin-turkiyeye-gelmesi-artk-daha.html

Arşivlenecek Dramalar

2011-05-14T13:25:00.005+03:00

49 Days bitmeye yakınken ve ben bu sefer gerçekten LYS'ye kadar yeni bir dramaya başlamamaya niyetliyken (49 Days için hiçbir zaman pişman olmadım gerçi) ders çalışırken bir yandan da yaza yatırım yapmaya karar verdim. Ve drama arşivlemeye başladım. Özellikle yeni yayınlanan dramaları hemen indiriyorum, çünkü yazın torrent için şimdiki kadar seed bulmak zor olabilir.

Şu anda arşivlemeye başladığım/arşivleyeceğim dramaların listesi şöyle:

1-Lie To Me

Yoon Eun Hye'nin yeni dizisi. Olabildiğince az hakkında bir şeyler okumaya çalıştım ama eğlenceli bir romantik komedi gibi duruyor. Ayrıca ilk bölümüne şöyle bir göz attım ve hoşuma gitti. Yoon Eun Hye demişken sahi bir Goong vardı, o ne oldu? Listeye ekleyeyim bari.

2-Best Love

You're Beautiful'un yazarlarından diye biliyorum. Ünlülerin dünyasını anlatan bir romantik komedi. Ayrıca ratingleri de epey iyi daha yeni başlamasına rağmen.

3-City Hunter

49 Days bittikten sonra başlayacak. Lee Min Ho oynuyor! Goo Hara da oynuyor (iflah olmaz Kamilia Öykü ^^)! Fazla söze gerek var mı?

4-Queen Seon Duk

Bu dramayı sadece HD bulabilmiş olmam ve yaklaşık 80 bölüm olması arşivlerken en çok işkence çekeceğim dramanın bu olacağına bir işaret ama ben de izlemek istiyorum artık şu Muhteşem Kraliçe'yi. Hem hem hem Lee Yo Won oynuyor! 49 Days'in tüm oyuncuları kutsaldır. Tüm dramaları kutsaldır. Tamam sakinim.

5-Muscle Girl

Ichikawa Yui'yi Kurosagi'de hiç sevmemiştim. Ama bu tamamen oradaki karakterinden kaynaklanan bir sevmeme durumuydu. Onun dışında da izleme şansım olmadı. O yüzden ana karater olarak sever miyim sevmez miyim bilemiyorum. Ama dramadaki erkek ana karakteri Lee Hong Ki oynadığı zaman (JEREMY!) tabii ki arşivlencekler listeme ışık hızıyla girdi. Ayrıca Hong Ki'yi Japonca konuşurken izlemek! Amanın!

6-Goong

Türkiye'de yayınlanan ve benim izlemediğim (Kore'yi bu kadar geç nasıl keşfedebildim?) drama. Düşlerimin Prensi diye geçiyor Türkiye'de. Başladım geçenlerde ama kendimi durdurmayı başardım. Onu da indireyim evet. Harry Potter okuyan bir Yul var orada. Gerçi Şeyda Yul'a uyuz olmuş ama olsun. Harry Potter okuyan drama karakteri candır.

7-Playful Kiss

Bu dramayı bitirdim bitirmesine ama bilgisayarımda sadece dört bölümü var. Kaldı öylece. Onu da indirmeyi bitireyim de köşede dursun. Ne zaman açıp açıp sahnelerine bakmak isteyeceğimi bilemeyiz.

8-Paradise Ranch

Başladığım ve sonra kendimi durdurduğum başka bir drama. Onun da bölümlerinin bir kısmı var bilgisayarımda. O da tamamen arşivlenmeli.

Şimdilik izleyecek çok drama olsa da, öncelikli olarak arşivlenecekler bunlar. Drama önerileriniz varsa paylaşmaktan çekinmeyin. Eğer izlenecekler listemde yoksa (asıl liste 81 dramadan oluşuyor) onları da ekleyeyim. ^^

S LOVE K

2011-05-08T04:05:00.001+03:00

300. yazımı 49 Days'in, hayır, Kore drama dünyasının en sevdiğim çiftine adıyorum ve onlar için Photoshop'ta düzenlediğim birkaç resmi yüklüyorum. ^-^

Not: Biliyorum renk tonlamaları hep aynı ama çok seviyorum o tonları.

1 | 2 | 3 | 4 | 5

Ağır Spoilerlı 49 Days Yazısı

2011-05-05T17:01:00.003+03:00

*Spoiler Spoiler Spoiler Zeynep Sen Okuma Spoiler Spoiler Spoiler*

Bugünkü 49 Days bölümünü çılgınlar gibi bekliyorum. Daha önce de dramalara bağımlı olduğum olmuştu da bu kadar çılgınca beklediğim drama da hiç olmamıştı. Dünkü bölüm öyle bir bitti ki!

Yi Soo, Yi Kyung'u hatırladı! "Ya! Yi Kyung-ah..." derken gözünden düşen yaş yüreğimi parçaladı. Yi Soo! Kıyamam ben sana. Aldatmadın sen Yi Kyung'u biliyorum. O yelloz kız ilaç koydu gazozuna biliyorum. Zaten bugünkü bölümde nasıl öldüğünü öğreneceğiz. Resimler bile gözlerimin dolmasına neden oldu Yi Soo. Yi Kyung'a evlenme teklif edemeden nasıl ölürsün? Beni üzüntüden verem etmeye mi çalışıyorsun drama?

Hele dünkü bölümde Yi Soo ve Yi Kyung'un tanışması ne kadar harikaydı! Neden isimlerinin benzediği de anlaşıldı. Yi Kyung beş yaşında bir ismi bile olmadan yetimhaneye terk edildiğinde Song Yi Soo yanına gelip, kızın adını Song Yi Kyung koyup, eline bir çikolata tutuşturuyor. Yerim sizi! O zamandan belli birbirlerini deliler gibi sevecekleri.

Lütfen sevgili drama! Yi Soo bitkisel hayatta falan olsun, en son hayata dönsün! Yi Kyung'a kavuşsun! Beraber pansiyonlarını açsınlar, "Şubat'ın Aşkı" koysunlar adını, kiraz çiçeği ağaçları yetiştirsinler. Hey drama sana diyorum! Yi Soo, Yi Kyung'a kavuşmalı anlıyor musun! Yi Kyung ile eskiden olduğu gibi böyle mutlu olacak, tamam mı!

O yelloz kızı da dizide bir karakter bulup saçını başını yolarsa huzura ereceğim.

Lee Juck

2011-05-04T22:27:00.004+03:00

Ben bu adama tapıyorum.

Canton ^-^

2011-05-01T21:20:00.001+03:00

Doctor Who'da daha sık gözükmesini istediğim karakterle tanışın: Canton!

President Richard Nixon: This person you want to marry. Black?
Canton Delaware: Yes.
President Richard Nixon: I know what people think of me, but perhaps I'm a little more liberal...
Canton Delaware: He is.
President Richard Nixon: I think the Moon is far enough for now. don't you, Mr. Delaware?
Canton Delaware: I figured it might be.

Deathly Hallows Part 2

2011-05-01T15:52:00.000+03:00

Son film. Son. Harry Potter bitiyor. Bitiyor. Ühü ya ühü. Lily ve Petunia çok şeker. Ühü.

Final Fantasy Type-0

2011-04-28T13:35:00.002+03:00

Bu oyunu artık adamakıllı beklemeye başladım. Özellikle yukarıdaki resimdeki Rem ve Machina karakterleri beni büyüledi. Umarım İngilizce versiyonunun çıkması çok uzun sürmez. (Hoş daha Japonca'sı çıkmadı ama olsun.)

Kon!

2011-04-27T04:52:00.004+03:00

Bu resim dünyadaki en güzel resimlerden biri.

Bu üç insan dünyadaki en güzel insanlardan.

Bu drama var olan en güzel drama.

Genelde başkalarından sır gibi sakladım bu dramaya olan sevgimi. Olur ya, küçük insanlardır belki de. Bu dramanın mükemmelliğini göremeyecek kadar küçüklerdir diye düşündüm. Küçük insanlar görmeyi hak etmiyordu bu mükemmelliği.

Ama umrumda değil artık. Onların bakış açısı lekeleyemeyecek bu güzelliği. Her bölümünde apayrı izler taşıyan, her sahnesinde bambaşka duygulara yol açan sevgili Nobuta Wo Produce, hayatıma kattığın binlerce güzellik için teşekkürler.

"Nerede olursak olalım, bu hayatı beraber yaşayabiliriz."

Gelecek Kaygısı

2011-04-27T03:51:00.002+03:00

Sınav kaygım var benim. Bildiğiniz kaygılıyım. Kolay kolay olmaz bana bu. Şu şifre olayları fark ettiğimden daha fazla etkilemiş beni. Acizliğimden o kadar sinirlerim bozuldu ki ne yapacağımı şaşırdım.

Oturup ağlamaktan başka elimden bir şey gelmiyor. Ders çalışmak gelmiyor içimden. Sahi neye çalışacağım? LYS'ye mi çalışacağım? Ya YGS iptal olursa? O zaman ona da bir daha mı çalışacağım?

Bir sonraki sınavda aynı şifrelerin olmayacağının garantisini bana kim verecek! Kim? Kim!

Zaten dengesiz bir yapım var. Şimdi geleceğe dair hiçbir ümidim yok. Çalışsam da karşılığını alamazmışım gibi hissediyorum. Aciz hissediyorum kendimi. Durduk yere ölmek isterken buluyorum kendimi.

Annem hep "İntihar aciz insanların işidir. Sen aciz misin?" derdi. Bu bana hep güç verirdi. Aciz değilim, savaşabilirim, hep yapabilecek bir şeyler vardır diye.

Ama şimdi aciz hissediyorum işte. Kime gideyim? Kime sığınayım? Hayallerimin yok olmaya yüz tutmasının hesabını kime sorayım? Kimi kime şikayet edeyim? Ne yapayım!

Doctor Who 6. Sezon Çıldırmaları Final

2011-04-23T12:05:00.003+03:00

Bugün 23 Nisan! Doctor Who'nun 6. sezonu başlıyor! Ruh halimi Tumblr'dan çaldığım giflerle ifade edeceğim:

Şimdi sadece 8 saat beklemek kaldı.

49 Days

2011-04-18T18:04:00.010+03:00

Dramalara verdiğim uzun süreli arayı sonlandırdım. Hiç iyi bir ruh halinde olmadığım için kendime o izni verdim.
Bir süredir dikkatimi çeken ve izlemek istediğim dramaya, yani 49 Days'e başladım. Ve şimdilik tahmin ettiğimden de güzel gidiyor.

Ji Hyun evlenmek üzere olan bir kız. Nişanlısı Min Ho'yu çok seviyor, ona değer veren çok yakın arkadaşları In Jung, Seo Woo ve ona platonik aşık olan Han Kang var. Ailesinin tek çocuğu ve annesi de babası da üstüne titriyor. Ji Hyun da oldukça (hatta fazla) temiz kalpli hep başkalarını kendinden önce tutan bir kız.

Diğer yanda ise hayatını ruh gibi geçiren Yi Kyung var. Çok güzel bir kız olmasına rağmen bakımsız, donuk bakışlı ve her şeyden vazgeçmiş biri. Çalıştığı marketi soymak için gelen oğlanlar yüzüne bıçak dayadıklarında bile gözünü dahi kırpmıyor. Sonunda elinde kurumuş bir çiçekle bir kaldırım kenarına gidiyor. Orada görüyoruz ki sevdiği birini kaybetmiş.
Yi Kyung kendini bir kamyonun önüne atıyor ancak birisi onu kurtarıyor. Bu sırada oluşan zincirleme kazada ise Ji Hyun bitkisel hayata giriyor.
Hikaye burada ilginçleşiyor. Kendine "Scheduler" diyen bir oğlan (Azrail'in işini yapıyor) Ji Hyun'un zamanının dolmadığını ve bu yüzden önünde iki seçeneğinin olduğunu söylüyor. İsterse ölümü kabullenip gidebilir, isterse de 49 günde onun için üç kişiden saf duygularla göz yaşı dökülmesini sağlayabilir ve hayatına geri kavuşur. Onun için üç kişiden daha çok kişinin saf göz yaşı dökeceğine inanan Ji Hyun ikinci seçeneği seçiyor ve Yi Kyung uyuduğu zamanlarda onun bedeninde gezerek kendi için göz yaşı toplama görevine başlıyor.

Şimdilik üçüncü bölüme yeni geçtim ancak şimdiden hikaye ilginç bir hal alıyor. Hiçbir şey Ji Hyun'un gördüğü gibi değil diyebilirim.

Veee Scheduler! Nasıl bir karakterdir o! Ba-yıl-dım! Kulaklıklarına, motoruna, gitarına, her şeyine bayıldım. Çok hoş bir karakter yaratmışlar. Emirleri telefondan alması bana The Sims'i hatırlattı biraz.

Bir de Yi Kyung'u canlandıran oyuncuyu çok beğendim. Hem Yi Kyung halini, hem de içinde Ji Hyun'un olduğu halini çok güzel canlandırmış. Hiç sorgulamıyorsunuz "Şimdi bu hangisi?" diye.

In Jung'u canlandıran kız da çok güzel. İlk göründüğü anda onu ana karakter sanmıştım hatta. Çok çok güzel buldum. Hatta karakterlerin resimlerini de koyayım en iyisi.

Yi Kyung

Ji Hyun

Han Kang

Min Ho

In Jung

Tamam şimdi gidip üçüncü bölümü izleyebilirim.

Doctor Who 6. Sezon Çıldırmaları 4. Bölüm

2011-04-16T15:25:00.004+03:00

Damla ile River Song ile ilgili teoriler üretmek için elimize defter kalem alıp Silence in the Library ve Forest of the Dead bölümlerini yüzüncü kez izlemeden önce şunu yaptık:

Evet balık kroket ve custard (muhallebi tarzı bir şey) yedik. And there's crack on our bowl.

Doctor Who 6. Sezon Çıldırmaları 3. Bölüm

2011-04-14T19:37:00.004+03:00

*Söylememe gerek var mı? Spoilers.*

Bugünkü çıldırmamda (23 Nisan'a az kaldı biraz daha dayanın) 5. sezonun en sevdiğim bölümü olan The Eleventh Hour'un en sevdiğim sahnelerini paylaşacağım. Aslında tüm sezona bayılmama rağmen (Vincent and the Doctor bir şaheser mesela) bu bölümü ayrı bir seviyorum. Benim için çok özel bir yeri var. Başlayalım o halde!

The Doctor: What's your name?

Amelia: Amelia Pond

The Doctor: Oh, that's a brilliant name. Amelia Pond. Like a name in a fairy tale.

The Doctor: Give me five minutes. I'll be right back.

Amelia: People always say that.

The Doctor: Am I people? Do I even look like people. Trust me. I'm the Doctor.

The Doctor: I'm not six months late, I'm twelve years late!

Amy: He's coming!

The Doctor: You said six months. Why did you say six months?!

Amy: We've got to go!

The Doctor: This matters! This is important. Why did you say six months?

Amy: Why did you say five minutes?!

The Doctor: What?

Amy: Come on!

The Doctor: What?

Amy: Come on!

The Doctor: What?!

The Doctor: Amy, believe for twenty minutes.

Rory: Amy, he's taking his clothes off.

The Doctor: Turn your back if it embarrasses you.

Rory: Are you stealing clothes now? Those clothes belong to people you know. [to Amy] Are you not going to turn your back?

Amy: Nope.

The Doctor: Hello! I'm the Doctor. Basically, run.

The Doctor: Bow ties are cool.

The Doctor: Amy Pond. The girl who waited. You waited long enough.

Amy: When I was a kid, you said there was a swimming pool. And a library, an the swimming pool was in the library.

The Doctor: Yeah, not sure where it's got to now. It'll turn up. So, coming?

Amy: No.

The Doctor: You wanted to come fourteen years ago.

Amy: I grew up.

The Doctor: Don't worry. I'll soon fix that.

The Doctor: All of time and space, everything that ever was or ever will be... where do you want to start?

2011-04-14T19:10:00.003+03:00

Doctor Who ekibiyle tanışmak için İngiltere'de ya da Amerika'da olmam gerekiyor, K-pop gruplarını görmek için Kore'de ya da Amerika'da ya da Kore dışındaki uzakdoğu ülkelerinde olmam gerekiyor.

Nefret ediyorum bu durumdan. İşte yabancı hayranlığıymış, ülkenin değerini bilmiş falan da sinirlerimi bozuyor. Pardon da ne yapayım? Küçük Sırlar'ın setine mi gideyim?

Ülkemizin en büyük kültürel sorunlarından biri de bu bence. Gençlere hitap eden hiçbir şey yok neredeyse. Çocuklar, orta yaşlılar ve yaşlılar hepsi düşünülmüş ama gençler nedense es geçilmiş.

İngiltere'de Doctor Who var, bizde Bez Bebek var. Anlatabiliyor muyum derdimi?

Ben de Amerika'da olmak ben de bu sıraya girmek istiyordum. Hani Kore'de olsam, olsun en azından K-pop gruplarını gördüm, orada olmasam da olur diyebilirdim. Ama Kore'de de değilim. Samsun'dayım. Geçende Burger King açıldı diye sevindik biz. Öyle...

Fish Fingers and Custard

2011-04-13T21:14:00.001+03:00

2011-04-12T00:29:00.004+03:00

Bugün çok değer verdiğim bir insanı kaybettim. Lisemde en sevdiğim öğretmenlerden biriydi. Herkesin en sevdiği öğretmenlerden biriydi. Şu anda bir sürü insanın benimle beraber göz yaşı döktüğünden eminim.

Sonra başka birinin ölmesini istedim bugün. Onun gibi insanlar yaşarken Yunus Hoca'm nasıl olur da ölürdü? Yaşamayı hak etmeyen insanlar hâlâ bu dünyada nefes alırken, Yunus Hoca'm nasıl erkenden giderdi?

Sonra aklıma Doctor Who'dan bir cümle geldi.

"Of all the people to survive, he's not the one you would have chosen is he? But if you could choose, Doctor, if you could decide who lives and who dies... that would make you a monster."

Bazen insanların canavara dönüşmesi ne kadar kolay oluyor gerçekten. Ama ben dönüşmeyeceğim. Sevgili hocamın cennette mutlu olduğunu düşünecek ve onun değerlerine, onun bize öğrettiklerine layık bir insan olacağım.

Seni seviyorum hocam. Bana en zor zamanlarımda yardım ettiğin için, kocaman kalbinde tüm öğrencilerine yer ayırdığın için, hepimizin kalbinde büyük bir yer kazandığın için, her zaman mükemmel olduğun için teşekkür ederim. Mekanın cennet olsun demiyorum bile, cennette olduğunu biliyorum. Kocaman öpüyorum seni.

Doctor Who ve Leverage

2011-04-10T11:19:00.000+03:00

"There are several references throughout the show to Doctor Who (UK). In "Leverage" The Bank Shot Job (2008) Hardison expresses his frustration at the amount of time it took him to torrent the latest episode of "Doctor Who". In "Leverage" The Mile High Job (2009), the aliases given are all references to "Doctor Who" (Nate's aliases, Peter Davison, Sylvester McCoy and Tom Baker, all portrayed The Doctor while Sophie's alias is Sarah Jane Baker, a reference to Sarah Jane Smith, one of The Doctor's companions). Furthermore, in "Leverage" The 12-Step Job (2009), Nate again uses the alias Tom Baker, while Parker uses Rose, the name of another one of The Doctor's companions. In "The Three-Card Monty Job," Hardison and Eliot assume the aliases "Detective Moffatt" and "Detective Davies," two of the executive producers and head writers of the new series."

Eğer Doctor Who'yu Leverage'dan önce keşfetseydim bu bölümleri izlerken çok daha fazla eğlenebilirmişim. (Eğer mümkünse tabii.)

Doctor Who 6. Sezon Çıldırmaları 2. Bölüm

2011-04-05T14:56:00.002+03:00

Dün ilk iki bölümü izleyebilen bir grup şanslı insan vardı. Steven Moffat'ın ricası üzerine kimin öldüğünü söylemiyorlar ve bu da benim işime geliyor. Çünkü spoilerlardan uzak durmak çok zor.

Yine de bugün bir yerde spoiler gördüm ve üzerine tıklamamayı başardım.

Çözmem gereken matematik soruları var şimdi. Onları bitirdikten sonra Amerika trailerından konuşabiliriz. ^-^

Doctor Who 6. Sezon Çıldırmaları 1. Bölüm

2011-04-04T19:07:00.048+03:00

*Doctor Who'nun 6. sezonuna dair spoiler içerir.*

Doctor Who 6. sezon başlamak üzereyken, herkes beklemeyi daha çekilir kılmak için bir şeylerle uğraşıyor. Ben de bu kervana katılacak ve yeni İngiltere trailerındaki her bir sahneden resim çekip koyacağım şimdi. Bazılarının altına da yorum yapacağım. Bu bugünkü etkinliğim. 23 Nisan'a kadar benden çok çekeceğiniz var.

Başlıyoruz!

Doctor burada hapishanede sanırım. Sakal falan salmış. Sevimli olmuş aslında. :D

Creepy, creepy, creepy...

River ve ekibinin 4. sezondaki Silence in the Library ve Forest of the Dead bölümlerindeki kıyafetlerine benziyor.

Öptü, ühü. Öptü ya öptü. River çek ellerini Doctor'un üzerinden.

Sanırım burada beşinci sezondaki o meşhur çatlaktan içeri giriyorlar.

Amy ve Rory!

En sevdiğim Doctor Who üçlüsü. (İkilisi için bkz. Doctor & Donna)

Ve yine River ile ekibinin kıyafeti. Cidden öyle. Ve Doctor, çıkar onu. Git ve kendine bir fes bul. Çok sevmiştim fesini.

Çok korkunç görünüyor bu yüz.

Bu adam ünlü birini canlandırıyor gibi hissediyorum. Beşinci sezondaki Van Gogh bölümü gibi bir bölüm olabilir.

Still creepy...

Bu çocuk Rory'nin küçüklüğü olsa ne şeker olur.

Voice: Fear me, I've killed hundreds of Time Lords.

Doctor: Fear me, I've killed all of them.

Rory & Amy. <3

Creepy... and scary!

Doctor, sağ arkana bakar mısın önüne bakacağına!

Bu dünyada tek sevdiğim palyaço olabilirsin Doctor.

Söver gibi bakmasan...

Ben bu minotauru çok sevdim. Bence cidden iyi niyetli.

Amy, gerçekten çok güzel.

İşte burası en merak ettiğim yer!

Doctor'un insanın içini acıtan bağrışı.

Kimi vuruyor Amy? Karakterlerden biri ölüyormuş bu bölümde ühühü.

Amy eğer Rory'yi vurduysan önce seni sonra Moffat'ı vurur hayranlar söyleyeyim. Senden daha çok seviyorlar genelde onu.

Doctor, Amy'ye bakıyor sanki. Neler dönüyor?

Ve müthiş logo...

Bir sonraki krizimde 6. sezon Amerika trailerından resimler paylaşacağım. :D Dört gözle bekleyin. :D

Son olarak bu da bir çalışmam:

Eeteuk'a ve Super Junior'a Teşekkür Mektubu

2011-04-02T23:19:00.003+03:00

Merhaba oppa!

Ben Türkiye'den hayranın Öykü. Bugün moralimin ne kadar bozuk olduğuna inanamazsın. Sene boyunca çalıştığım üniversiteye giriş sınavında çok büyük bir kopya skandalı çıktı. Tüm emeğim boşa gitmiş gibi hissettim. Kore'ye gitme hayallerimle oynandığını, ne kadar çabalarsam çabalayayım isterlerse puanımı sıfıra bile düşürebileceklerini düşündüm. Her şeyden vazgeçmek üzereyken tek bir tweetin ile beni dünyanın en mutlu insanı haline getirdin.

"터키 엘프!!!멀리서 늘 감사하고 고마워요^^" (Türk ELFlere teşekkür ediyor Leeteuk bu tweetinde. Super Junior için bir proje yapmıştık ve görmüşler anlaşılan. ^^)

Teşekkürler! Her moralim bozuk olduğunda şarkılarınızla beni mutlu ettiğiniz için teşekkürler! Sesimizi kendi ülkemizdeki hak yiyen insanlara ulaştıramazken binlerce kilometre öteden bizi duyduğunuz için, sevgimizi hissettiğiniz için teşekkürler!

Bana yeniden umut aşıladığın için teşekkürler! Her zaman istediğim o abi olduğun için teşekkürler! Çok çalışacağım ve mutlaka Kore'ye geleceğim. Mutlaka konserinizde bas bas bağıracağım var gücümle teşekkürler diye.

Teşekkürler Eeteuk abim. Beni birey olarak tanımasan bile sevgini hep hissediyorum üzerimde. Çok teşekkürler. Hep gülümse ve hep gülümset. Kyuhyun'a da göz kulak olduğun için teşekkürler bu arada. Arada sen de onun sırtına bin. Taşısın seni, işi ne. ^-^ Abimizsin nasıl olsa.

Kucak dolusu sevgiler!

Sherlock

2011-04-01T01:30:00.009+03:00

Ah bu arada Sherlock da izledim ben ve mükemmel ötesiydi. Steven Moffat yazdığı için beklentilerim yüksekti ancak beklediğimden çok daha fazlasını verdi dizi. İnanılmaz keyif aldım izlerken. Benim yeni saplantılarımdan birine dönüştüğü açık. Diziden daha fazla bahsetmek yerine benim ekran başında mutlu mutlu kıkırdamamı sağlayan cümleler yazacağım.

Sherlock Holmes: Shut up.
DI Lestrade: I didn't say anything.
Sherlock Holmes: You were thinking. It's annoying.

***

Sherlock Holmes: I'm not a psychopath, Anderson, I'm a high-functioning sociopath, do your research.

***

Dr. John Watson: Why didn't I think of that.

Sherlock Holmes: Cause you're an idiot. No no no, don't be like that, practically everyone is.

***

Sherlock Holmes: Anderson, don't talk out loud, you lower the IQ of the whole street.

***

Sherlock Holmes: What's wrong?
Dr. John Watson: I just met a friend of yours.
Sherlock Holmes: A friend?
Dr. John Watson: An enemy.
Sherlock Holmes: Oh. Which one?
Dr. John Watson: Your arch enemy?
Sherlock Holmes: Oh. Did he offer you money to spy on me?
Dr. John Watson: Yes...
Sherlock Holmes: Did you take it?
Dr. John Watson: No...
Sherlock Holmes: Pity, we could've split the fee. Think it over next time.

***

Sherlock Holmes: Look at that, Mrs. Hudson... quiet, calm, peaceful. Isn't it hateful?

***

Sherlock Holmes: I need to get some air - we're going out tonight.
Dr. John Watson: Actually, I've got a date.
Sherlock Holmes: What?
Dr. John Watson: It's where two people who like each other go out and have fun?
Sherlock Holmes: That's what I was suggesting.
Dr. John Watson: ...No, it wasn't. At least I hope not.

Bu yazıdaki resimler ve çok daha fazlası için: Fuck Yeah Sherlock

Kristal Parçası

2011-04-01T00:48:00.004+03:00

Kitap okumaya verdiğim haddinden fazla süren ara - hoş isteyerek vermemiştim - yarın son bulacak artık! Buna karar verdim. Düzenli olarak ders çalışırken, düzenli olarak kitap da okuyacağım. Çok özledim kitap okumayı ancak bir türlü elim gitmek bilmedi kitaplara.

Bunu buraya yazmamın nedeni ise, buraya yazarsam yarın kitap okumaktan caymayı düşünürsem kendimden başka hesap vereceğim insanlar olacakmış gibi hissedecek olmam ve bunun beni kitap okumaya teşvik edecek olması.

Kristal Parçası ile başlıyorum işe. Buzyeli Vadisi üçlemesinin üç kitabını da alalı çok oluyor ama bir türlü başlayamadım. En azından o üçünü bitireceğim LYS'ye kadar. Evet her ay bir kitap. (Gerçi kontrollü olmazsam o ayın sadece bir günü yeter kitabı bitirmeme ama kontrollü okuyacağım kitapları. Umarım.)

Bu arada Unutulmuş Diyarlar serisinin yeni baskılarının kapak resimlerine bayılıyorum! Çizeri için buyrun.

Kaybolup giden bir öykü daha...

2011-03-31T22:56:00.006+03:00

*The Cape hakkında spoiler içeren yazı.*

Bu hayattaki en üzücü şeylerden biri, birinin anlatacakları varken susturulmasıdır. Bir dizinin yayından kaldırılması da böyle bir şey...

Bir öykü var orada anlatılmayı beklenen. Derken birden bire reyting gibi bir nedenle susturuluyor anlatıcı. Tamam belki o öyküyü yazanlar, diziyi çekenlerin de niyeti para kazanmak. Öykü anlatmak değil tabii ki. Ama o öyküye ne olacak peki? Benim için her zaman gerçektir o hikayelerdeki olaylar. İlla bizim dünyamızda olmak zorunda değil. Onların olduğu o alternatif öykü dünyasında gerçek hepsi. Ama "reyting" yüzünden öykülerini tamamlayamıyorlar. Kalakalıyorlar öylece. Kendilerini unutup yok oluyorlar sonra... Ben hiç unutmuyorum fakat. İzlediğim dizilerden yarım kalmışların hepsi aklımda. Hepsi için kalbim acıyor. Kendimi saçma sapan bir şey için üzdüğümü düşünüyor insanlar ama ben çok değer veriyorum her bir hikayeye.

Bu konuyu açmamın nedeni "The Cape" dizisi. Bir-iki gün önce izlemeye başladım ve çok beğendim. Tamam anlatılmamış bir konu değil. Tamam o kadar mükemmel çekimleri, orijinal ötesi bir hikayesi de yok ama yine de çok güzeldi. Karakterlerle bir bağ kurabilmiştim. Sirkteki sıcacık ortam hemen sarıvermişti beni. İzlerken çok zevk alarak izledim o on bölümü.

Ve daha anlatacak çok şeyi olan bu öykü de susturuldu. Henüz kesin bir bilgi yok iptal edildiğine dair ama çok büyük ihtimalle öyle.

Ben daha Orwell'in ikinci kişiliğini görmek istiyordum. Vincent'a olan aşkını daha çok izlemek istiyordum. Kimin kızı olduğunun öğrenildiği bölümleri izlemek istiyordum.

Chess ve psikiyatristin neler konuştuğunu öğrenmek istiyorum. Vincent'ın oğlunun okuldaki arakdaşlarının kalbini kazanmasını görmek istiyorum. Daha çok Raia görmek istiyorum. Hatta Max'in gösterilerinden birini izlemek istiyorum.

Evet bu sahneleri yayınlanmadan önce hayal etmeyi seviyorum ama daha sonra da yayınlanıp hayalimle ne kadar uyuştuklarını görmeyi de seviyorum! Sadece kafamda kalmasını istemiyorum bu sahnelerde olması muhtemel şeylerin, ne olduklarını görmek istiyorum!

Ancak tabii ki sadece benim istememle olmuyor bu işler... Asla bilemeyeceğiz karakterlerin geleceğinde ne olduğunu. Asla öğrenemeyeceğiz. Sizi gidi Amerikanlar oturup izleseniz ne olurdu işte. Süper kahraman daha ne! Neyse ben ümidimi yitirmeyeceğim yine de çok geç olana kadar. Belki devamını çekmeye karar verirler mucizevi bir şekilde.

Merak Edenlere Not: Evet Summer Glau hayranıyım.

YGS Öncesi

2011-03-27T00:00:00.004+02:00

Evet hafiften bir heyecan oluştu bende. Çok hafif. Umarım o şekilde kalır. Aslında hiç heyecan olmasa daha iyi ama kader. LYS var daha diyip heyecanımı geçiştireceğim.
Bu da Alp ile olan süper konuşmamız.

Ö:Biraz heyecanlanmaya başladım.
A:Ne heyecanı?
Ö:Yarın evleniyorum ya onun heyecanı.

Güldürdü beni akşam akşam. :D

Trust me, I'm the Doctor

2011-03-24T13:22:00.002+02:00

Bugünlerin geleceğini bilmezdim ancak sonunda Final Fantasy'nin kusursuzluğuna erişmiş bir şeyin daha olduğuna karar verdim. Bir süredir zaten ne kadar kusursuz olduğunu düşünüyordum da gözümde Final Fantasy mükemmelliğine ulaşabileceğini hiç tahmin etmezdim ama oldu. Doctor Who bunu başardı. Uzun süredir seni seviyor olsam da kalbimdeki en büyük yere hoş geldin!

Zihni Açmak

2011-03-23T19:52:00.003+02:00

Hayal gücü sıfır olan insanlara tahammülüm yok. Gerçekten. Mesela sorarsınız "Ya şöyle olsaydı ne yapardın?" diye. "Öyle bir şey olmaz," cevabını aldığım anda o kişiden soğuyorum. Ben de olacağını söylemiyorum ki olsaydı diyorum. Olmayacağına göre kafa yormanın anlamı yokmuş.
Böyle insanlara üzülüyorum bir de. Zihnin onlara verebileceklerinden bihaber hayatlarını bomboş bir kütük gibi geçiriyorlar. Boş gelmişler, boş gidecekler bu hayattan. Çevrenizde bir sürü görebilirsiniz onlardan. Fantastik filmleri saçma buldukları için izlemezler. Toplum tarafından kabul görmüş mesleklere yayılmışlardır. Hayattaki tek idealleri bir ev bir de araba almaktır. Eskiden de bilim adamlarını, sanatçıları vb. asanlar, dışlayanlar da hep onlardı.
Sevmiyorum öyle insanları. Çevremde olmasını da istemiyorum. O kadar sabitlenmişlerdir ki -Küçük Prens'e selam çakaraktan- "ciddi" işlere birçok güzelliği kaçırırlar. Zihinlerini açamazlar, daha fazlasını göremezler. At gözlüklerini takmışlardır. İşin kötü yanı bir de bundan memnunlardır!
Öyle bir hayat istiyorum ki böyle insanlar hiç çevremde olmasın. Gerçeğin yanında hayallerin de tadını çıkarabilen insanlarla olmak istiyorum. Büyük bir şey değil istediğim. Hayall alemine dalıp da gerçeği unutmayı teklif etmiyorum ki, sadece gerçeği hayallerle süslemeyi istiyorum. Umarım hep hayalperestlerle karşılaşırım.

Julie Delpy

2011-03-13T02:28:00.002+02:00

Herkesin bir tane taptığı Fransız kadın oyuncu vardır ya, benimki de bu.

Yeni Blog!

2011-03-02T01:04:00.003+02:00

Bugün Blogspot'un Türkiye'de engellenmesine rağmen inadına yeni bir blog açmış bulunmaktayım. Bu blogu bırakmayacağım ama uzakdoğu ile ilgili yazılarım için ayrı bir blog açmaya karar verdim. Çünkü burada denemeler, kendim hakkında yazılar yazmayı daha çok seviyorum ve önceden böyle birçok yazım vardı. Uzakdoğu ile ilgili hemen her türlü yazım -anime ve manga hariç belki- diğer blogumda olacak. Burada ise eski yazılarım gibi yazılara odaklanacağım sanırım. Henüz bilmiyorum. Sosyal hayatım bu sene sıfıra indiği için pek yazacak bir şeyim de yok. Ondan diğer blogum bir süre daha aktif olacak. Üniversiteye geçtikten sonra burada da hareketlenmeler olur herhalde. :D Tabii Blogspot açılsa da DNS kasmasak falan çok hoş olacak da neyse. Diğer blogumun adresi:

http://seoulofoyq.blogspot.com/

İsmini Seoul: Soul Of Asia'dan esinlendim. Güzel oldu sanırım. :D Öyle işte.

Ah, bu arada... #blogumadokunma

Smile

2011-03-01T03:03:00.001+02:00

Sahte İnsanlar

2011-02-25T01:19:00.003+02:00

Birkaç insana tahammülüm azaldı gerçekten. Olur olmaz ahkam kesenler, öznel görüşlerini mutlak gerçek zannedip ona göre davrananlardan bıktım.

Böyle bir insan değildim ben. Ama önceden böyle değildi bazı arkadaşlarım. Ne oldu başkalarının düşüncelerine saygı duymaya? Ne oldu renkler ve zevkler tartışılmaza? Kendinizden başka kimseyi duymuyorsunuz! Bencilsiniz. Kendinizi çok havalı zannediyorsunuz ama gerçekten aptal görünüyorsunuz. Bu cümle de direkt Avril'ın Complicated şarkısından arak gibi oldu ama yazdıktan sonra benzerliğini fark ettim, neyse.

Sonra böyle sırf insanlar havalı görsün diye olduğundan farklı davranan, bilmiş bilmiş cümleler kuranlar var Twitter'da, orda burda. Edebiyat kasanlar. Herkese değil bu sözüm. Kimisinin içtenliği belli oluyor tweetlerinde. Ama bazıları da buram buram "Dur şöyle bir havalı cümle kurayım da insanlar beni izlesin," diye bağırıyor.

Bunaldım artık öyle insanları görmekten. Bir insanın kendisi olması, dış baskılardan korkmaması ne kadar zor olabilir ki? Ben metalci bir insanken, metalci bir arkadaş grubum varken Kore pop müziği de dinlemeye tereddütsüz başladım ve kendiyle barışık kimse bana bir şey demedi. Kendime karşı dürüstüm çünkü. Ben metal de dinliyorum K-pop da dinliyorum, diyebiliyorum. Ne Dinliyorum'u kapatıp da başka şeyler açıp kendimi kandırmıyorum. Ama o kendilerini kandıranlar ise laf ettiler izlediğim dizilere, dinlediğim şarkılara.

Kendini bir şey zannedenler, veya kendini bir şey zannetmek için bir taraflarını yırtanlar... Hepsi bir süre benden uzak dursun mümkünse. Çünkü çok anlayışlı ve sabırlı gözüküyor olsam da benim de dolduğum bir nokta var. Kırıcı olmaya başlayacağım eğer bana bulaşırlarsa bir daha.

Düzeltemiyorsanız kendinizi de gidin kendi kendinize oynayın oyununuzu. Egonuzu tatmin etmek için benim size göre "kabul görmemiş" olan zevklerimi kullanmayın.

Bu yazı kibar bir yazı bile oldu. Ne dersem diyeyim yine kimseyi kırmama niyetimi bir yana bırakamıyorum. Neyse... Yine de rahatladım biraz.

Tada Kimi Wo Aishiteru

2011-02-23T03:55:00.003+02:00

Why?

2011-02-22T14:27:00.007+02:00

"It's beating so fast. Why? I always want to contradict you. Why? I want you to understand me. Why?

I like you! But then, why?" - Tsurara

Mutfakta Bir Japon vol. 2

2011-02-21T23:57:00.002+02:00

Mini (ya da gerçek adıyla Münevver Teyze ama kimse öyle çağırmıyor) bize ziyarete geldiğinde bana küçükken ona verdiğim bir sözü hatırlattı.

Mini: Öykü bana söz vermiştin küçükken! Henüz unutmadım. Japonya'ya gittiğinde beni de beraberinde götürecektin. Sakın cayayım deme.

Ben: Ama ben Kore'ye gideceğim artık, gelir misin?

Mini: Olur olur, o da olur.

Ben: Çok güzel, seversin sen de.

Annem: Mini bir de uzakdoğulu koca bulur.

Mini: Olur mu ya cidden?

Annem: *Ikuta Toma posterini göstererek* Baksana hiç fena değiller.

Mini: Cidden hee...

Ben: Tamamdır o zaman!

Bir Adım

2011-02-21T20:05:00.005+02:00

Burada daha önce bahsetmedim ama Super Junior'ı Türkiye'ye getirmek için bir imza kampanyası fikri ortaya atmıştım. Damla da bunun iyi bir fikir olduğunu söylemişti. Gökçe isimli bir arkadaşımın büyük büyük yardımlarıyla bu imza kampanyasını başlatabildik. Kısa sürede 573 imzaya ulaştık. Yayma konusunda Aslı sana da çok teşekkürler bu arada. :D

Derken bugün inanılmaz bir haberle karşılaştık! Gökçe'nin Koreli bir arkadaşı Gökçe'ye "Artık tüm Kore sizi biliyor," diye bir mesaj atmış. Bir de ne görelim, Korece bir habere konu olmuşuz!

Link aşağıda!

http://sports.chosun.com/news/ntype2.htm?id=201102210100146310011039&ServiceDate=20110220

Çeviri:

Super Junior’ın Türk ve Endonezyalı hayranları Super Show 4 konserinin kendi ülkelerinde yapılması için imza kampanyası düzenliyorlar!

Super Junior Hallyu gücünü kanıtladı.

Son günlerde Türk ve Endonezyalı ELFler "Gopetition" adlı site yoluyla Super Junior’ın Super Show 4 turunun kendi ülkelerinde de yapılmasını istediklerini belirten online imza toplama kampanyası başlattılar.

İlk olarak Türk ELFler “Türkiye Super Junior hayranlarının çok olduğu bir ülke. Super Junior'ı ve Super Show 4’ü gören/izleyen ELFlerden olmayı umut ediyoruz.Asya ve Avrupa arasında köprü olan ve Türkiye’nin en gelişmiş şehri olan İstanbul'a Avrupa ve Arap Yarımadası’nda bulunan ELFler kolayca ulaşabilirler.Bu yüzden Super Show 4 konseri İstanbul’da yapılırsa bu konser Super Junior’ın tüm dünya tarafından bilinmesine katkı sağlayacaktır.” diyorlar.

(Endonezyalı ELFlerle ilgili olan kısım çıkarılmıştır)

Korece-Türkçe Çeviri: Gökçe Talay(www.facebook.com/turkishelf)

Bilmem söylememe gerek var mı ama çıldırdım! Bu kesinlikle büyük bir adım oldu! Sesimizi Kore'ye duyurabileceğimize, Kyuhyun'u bir gün canlı canlı izleyebileceğimize olan umudumuzu kat kat arttırdı! El ele verirse ELFlerin her şeyi başarabileceğini en güzel şekilde gösterdi. Bundan sonra yapılacak şey, imza sayısını arttırmak ve hedefimiz olan en az 5000 sayıya ulaştırmak! Eğer siz de imzalamadıysanız:

http://www.gopetition.com/petition/42509.html

Aşağıdaki Sign The Petition butonuna tıkladıktan hemen sonra, gelen formu doldurup yine aşağıdaki Sign butonuna basmanız yeterli!

2011-02-21T03:32:00.000+02:00

"Öncelikle ne olursa olsun hayatınızı bir gözden geçirin
Eminim orada gözden kaçırdığınız bir şeyler bulacaksınız" - Yamapi

High Definition

2011-02-20T16:26:00.003+02:00

Her ne kadar yüksek çözünürlüğü sevsem de boyutları bakımından drama arşivlerken 1080p pek tercih etmediğim bir çözünürlüktü. Yüksek kaliteli olması yeterli diyordum. Ama bulduğum en güzel Secret Garden torrenti 1080p olduğu için onu o şekilde arşivlemeye başladım. Ve birinci bölümü açtığımda ağzım açık kaldı. Lanet olsun ki şimdi 1080p çözünürlüklü versiyonu bulunan tüm dramaları öyle arşivlemeye başlayacağım! Ve aşağıdaki resim kesinlikle hakkını vermiyor çözünürlüğün. İzleyip görmeniz lazım! Sadece bir fikriniz olsun diye ekledim.

Lolli-Lolli-Ooh-Lollipop!

2011-02-20T13:26:00.008+02:00

Anneme sonunda iPhone'u sevmeme nedenlerimi açıklayabildim. (iPhone 4 olsa yine bir şekilde idare edebileceğim bir telefon olurdu ama bendeki iPhone 3G gereksiz ötesi) Ve bana bir LG Lollipop almaya ikna ettim onu! Çok mutluyum! Tek sorun Lollipop'u hiçbir yerde bulamamam.

Nasıl ikna ettiğime gelince, her mutfağa gittiğimde anneme LG Lollipop'un bir özelliğini söyledim. Hem de en temel özelliklerini. Bakın nasıl gelişti:

+LG Lollipop'ta bluetooth var.

-E her telefonda var ki?

+iPhone'da iPhone dışındaki telefonlara yok.

***

+LG Lollipop kameraya da çekiyor!

-E her telefon çekiyor ki?

+Bendeki iPhone modeli çekmiyor.

***

+LG Lollipop'un önünde kamerası var. Görüntülü konuşma yapılabiliyor!

-E artık her telefonda yapılıyor ki?

+Bendeki iPhone modelinin önünde kamerası yok. Aynayla mı yapacağım görüntülü konuşmayı?

***

+LG Lollipop 350 lira.

-Tamam merkeze inince bulduracağım o telefonu, alacağım. (Telefon dükkanı sahibi bir tanıdığı var da...) Ama iPhone'u satma. Bulunsun kenarda.

+Yey!

Güncelleme: İşte bu tam bir tesadüftü! Meğer Kyuhyun'un telefonu da LG Lollipop'muş! Bilseydim daha önce karar verirdim almaya! İşte zevklerimiz bile aynı...

Bunun üstüne Lollipop şarkısı gider!

Magnae Ayrıcalığı

2011-02-19T02:41:00.002+02:00

Grubun magnaesi (en genç üyesi) olan Kyuhyun bu konumunu sonuna dek kullanıp grup lideri Leeteuk'un sırtına tırmanmışken...

1:23'te Eunhyuk'un ukulele ile önlerinden kendi çapında eğlenerek geçişi inanılmaz güldürdü beni.

Perfection

2011-02-16T17:13:00.003+02:00

Bir şarkının adı şarkıyı ve klibi bu kadar iyi tanımlayabilirdi! Daha teaser çıktı sadece ama çıldırıyorum bile!

UYARI! Aşağıda bir fangirlün çıldırışlarına şahit olacaksınız. Normalde Super Junior üyelerini sevmemin tek nedeni fiziksel özellikleri değil ancak aşağıda bolca fiziksel özellikle ilgili çıldırmalara rastlayacaksınız. Yastıkla kendinizi koruyun.

Çıldırmalıyım! OLSHGLKFSDJGFLJKSDFNSDLFKNSDFSDLKFNSDNFLSDLJFSLJ!

Tamam Siwon yakışıklısın anladık! Tüm karizmanla bakma kameraya öyle! Öldürme beni! Zaten lider de oldun karizmana karizma kattın!

Ryeowook! Saçların ÇOK TATLI! Sarı rengin sana yakışacağını düşünmezdim ama felaket yakışmış! Bir tanesin, harikasın!

Henry! Seni çok özlemişim! Çok sevimlisin ve senin de saçlarına bayıldım. Ah aslında tüm üyelerin saçlarına bayıldım! Ayrıca o siyah yüzük bile yakışmış yani. Kimseye yakışamaz diye düşünürdüm ama sana yakışmış Henry! Süpersin Henry!

Eunhyuk! Tabii ki her zamanki gibi mükemmel dans ediyorsun! Teaserda olmasa da şarkının full halindeki rapine de hastayım. Evet rape hastayım. Sen yapınca rape de hastayım ne yapayım yani!

Sungmin! Kyuhyun'dan ayrı kalamadın sen de geldin değil mi gruba? Seni gidi seni! Zaten şimdi KyuMin ve EunHae beraberler! Tey tey! O değil de o kameraya doğru elini uzatışın ne harikaydı! Hep çok sevimlisin!

Donghae! Kızların sevgilisi, puppy! Eşofman altı gibi bir pantolonun var bir yerde ama görmezden geliyorum! Sana her şey yakışır zaten!

Zhou Mi! Seni nasıl bu kadar geç keşfettim ben söyler misin? İnanılmaz sevimlisin. Kyuhyun ile de çok yakınsın ama Sungmin geldi pabucun dama atılmasın diye çok uğraşman lazım. Ve bu klipte de çok tatlısın! Senin de saç rengin açılmış ve çok yakışmış!

Kyuhyun sesin harikaydı, yüzün harikaydı, fiziğin harikaydı, karakterin harikaydı, Çince'n harikaydı! Yetmedi mi?! Yetmedi mi?! Bonamana'da dans ettin yetmedi mi! İlla en harika dans edenlerden biri haline de mi gelmen lazımdı! Ana vokaldin zaten neyine yetmedi! Sen beni çıldırtacak mısın? Herkes sana mı aşık olsun ha! Grubun en popülerlerinden birisin zaten! Teaserda en çok senin sesin çıkıyor, en önde hep sen varsın! Tamam hoşuma gidiyor seni daha çok görmek ama bu da kalp. Kalp krizi geçireceğim overdose etkisiyle!

Ve şarkı harika! Teaserdaki düzenlemesi de mükemmel olmuş. Normal versiyonu bu kadar çılgın değil. Ama böyle olmasını tercih ederdim. Özellikle sonlar tapılası! Ve Kyuhyun genelde en önde! Kamera açıları da güzel, düzenleme de güzel. Sadece teaser ama olsun!

Özetle, ŞU KLİBİ HEMEN ÇIKARIYORSUNUZ!

Final

2011-02-15T23:25:00.003+02:00

Kore dramalarının şöyle bir özelliği var ki tüm drama mükemmel bir şekilde ilerlerken final sahnesi hep çok durgun olur. Hep bir eksiklik hissi olur final sahnesinde. O sahneye kadar müthiş renkli olurken final bölümü, o son sahnede garip bir sakinlik olur. Hepsi çok güzeldi izlediğim final sahnelerinin ama harika dediğim sadece iki tane var.

Biri I'm Sorry I Love You, diğeri de Secret Garden. İkisi de çok etkileyici ve çok güzeldi. I'm Sorry I Love You bir burukluk, Secret Garden ise sıcacık duygular bıraktı üzerimde.

Secret Garden

2011-02-15T21:35:00.001+02:00

"Seni sevdiğim için değil, senden başkasını sevemeyeceğim için seninle evlenmek istiyorum." - Kim Joo Won

SEOUL

2011-02-14T03:34:00.002+02:00

Seoul (ya da Seul da diyebilirsiniz ama ben Seoul'u seviyorum) sevdamın nasıl başladığını anlatmak istiyorum bugün.

Her şey Damla'nın bizde kaldığı bir gün başladı. Kore pop müziğini yeni keşfetmiş olan Damla ve ben bilgiye ve daha çok müziğe aç bir şekilde YouTube'da klipleri bir bir devirirken iki yazı öncesinde paylaştığım SEOUL Song isimli klibe denk geldik.

O klipte gördüm ilk defa Kyuhyun'u. "Ah ne tatlıymış," diye bir yorum yaptım. Klip çok tatlı ve çok güzel olduğu için hemen bizi etkiledi. Ayrıca orada geçen mekanlar da ayrı bir güzeldi. Yorumlara baktığımızda "Ben de Seoul'da yaşamak istiyorum," diye yorumlar gördüğümüzde "Vay be bak benim Tokyo'da yaşamak istemem gibi Seoul'da yaşamak isteyenler varmış," dedim Damla'ya.

Klibi bir daha izledik ve düşünmeye başladık acaba nasıl olurdu Seoul'da yaşamak diye. Sonra birden kendimizi Seoul'da kiralık ev ararken bulduk internette.

"O sular fışkıran köprüyü gören bir ev olmalı!" diyordum. Saatlerce Seoul'da evlere ve Seoul resimlerine baktıktan sonra yataklarımıza yattığımızda ikimiz de Seoul'da yaşama fikrini tamamen benimsemiştik. Ben neyse de Türkiye'nin dışında yaşamayı hiç hayal etmemiş olan Damla da çok heveslenmişti.

Sonra hayaller kurduk gerçekleşmeyeceğini bile bile. Köprü manzaralı evimizde uyanıp TV'de bir müzik kanalı açıyorduk. Sevdiğimiz Kpop şarkılarını dinlerken kahvaltı yapıyor sonra da okulumuza yollanıyorduk. Akşam SHINee'nin sahne alacağı Music Bank programının çekimleri olacaktı ve Damla ile onu izlemeye gidiyorduk. Canlı canlı SHINee'yi görebiliyorduk. O klipteki ahşap alışveriş merkezinde geziyorduk. Damla bir müzik dükkanında zaman geçirirken ben de bir kitapçıda kitapları inceliyordum. Ah belki o Jonghyun'la karşılaşırdı ben de Kyuhyun'la karşılaşırdım. (Evet bu hayali kurduğumuz gün Kyuhyun'u ilk defa görmüştüm. İlk görüşte aşk misali direkt hayal kurmaya başlamıştım ne yani. :D) O Kyuhyun'un klipte resim yaptığı yerde geziyorduk Damla ile. Bir sürü, bir sürü resim çekiniyorduk. Hep uzakdoğu dizilerinde gördüğüm o büyük akvaryumlardan Seoul'dakine gidiyor ve balıklarla dolu bir dünyaya adım atıyorduk. Çekik gözlü sevimli insanlar yanımızdan geçtikçe Seoul'da olduğumuzu bir daha fark ediyor, bir daha seviniyorduk.

O geceden sonra Seoul'da yaşama kararı aldık Damla ile. Çok araştırdık nasıl gidebileceğimizi. Yurt dışına öğrenci gönderen okulumuzdan emekli bir öğretmen ile görüştük. Bizi kesin göndereceğini ve bizimle iletişime geçeceğini söyledi ama sonra hiç aramadı. Okuldaki rehberlik öğretmenimizle bir sürü üniversiteye mail attık anlaşmaları var mı diye. Ya olumsuz cevap geldi ya da hiç gelmedi. Loto bile oynadık belki tutar da burs aramak zorunda kalmayız diye. O da tutmadı. En sonunda Bahçeşehir Üniversitesi'ni bulduk. Seoul'da bir üniversite ile anlaşması olan ve %100 burslu girersek Kore'ye de burslu gönderecek üniversite! Hayallerimiz oradan geçiyor!

İnsanlar bizdeki bu Seoul saplantısını anlayamıyor. Türkiye'nin suyu mu çıktı diyenler var. Onlara zaten bir şey bile demiyorum da, Amerika dururken neden Kore falan diye soranlar var. Ben de o insanlardaki Amerika saplantısını anlamıyorum ama en azından saygı duyuyorum. Benim kararlarıma da saygı duyulsa keşke. Neyseki annem de Damla'nın ailesi de bizi destekliyor. Bu kadarı yeterli bence.

Kore'ye gitme isteğimden önce hayattan hiçbir beklentisi olmayan bir insan haline gelmiştim. Ruh gibi geziniyordum ortalıkta. Çok fazla yaşadığımı, daha fazlasına gerek olmadığını düşünüyordum. İntihar düşüncesi değil de sadece boşuna yaşıyormuşum gibi hissediyordum. Hayatın bana daha fazla getirecek bir şeyinin olmadığını düşünüyordum. Kore'ye gitmek istediğim için bir yıldır ayaktayım.

Bu yüzden oturup şu son birkaç ay çalışma tempomu arttırmalıyım. Üniversite sınavında ilk 20.000'e girmeliyim. O zaman hayallerimi gerçekleştirebileceğim. Bu nedenle sanırım yeniden bilgisayara ara vereceğim bir süre. Bakalım ne kadar tutabileceğim bu sözümü.

Benim için dua edin! Bahçeşehir Üniversitesi'ne girebilmem için pozitif enerjilerinizi gönderin bana lütfen!

Fotoğraf Çekmek

2011-02-13T21:23:00.004+02:00

Bir süredir fotoğraf çekmek çok ilgimi çekmeye başladı. Ancak elimde sadece flashı ve zoomu dahi olmayan bir iPhone kamerası olduğu için pek de fotoğraf çekemiyorum. Profesyonel bir makine alacak param da yok. Ne yapsam ne yapsam derken beni bir süre idare edecek çok sevimli bir makine buldum kendime. İlgimi çeken özelliği çeker çekmez basması fotoğrafı. Küçük kredi kartı boyutunda fotoğraflar basıyor. Bunları çekip bir albüm yapmayı düşünüyorum. Hem de 200 lira limitli kredi kartımla çok rahat alabileceğim bir alet! Çok kaliteli bir görüntü sunacağını sanmıyorum ama yine de çok eğleneceğim kesin! Amacım da o zaten. Mart'ın 1'i geldiği anda sipariş edeceğim.
Sizce de çok sevimli değil mi?

Resimleri koymak için de şu albümden sipariş edeceğim. Mart çabucak gelmelisin!

Dilek

2011-02-11T02:10:00.003+02:00

Lütfen Allah'ım lütfen! Seul'a gitmeme yardım et! Ne olur gideyim şu şehre! Ne olur! Ne olur! Ne olur!

Kuzu

2011-02-09T01:08:00.003+02:00

Pek muhterem küçük kardeşim Oğulcan. Senin hakkında yazıp yazacağım tek yazı bu, tadını çıkar. Gün gelir de bu blogu keşfedersen okursun artık.
Küçükken hiç sevmezdim seni. İstememiştim bile. "Nereden çıktı ki bu?" demiştim. Ama bir yandan da hoşuma giderdi varlığın. Kimseye göstermediğin tepkileri bana gösterirdin. Daha doğduğun ilk gün iki elinle sarmıştın elimi.
Dört yaşında konuştun falan ama iyi ki geç konuşmuşsun. Şimdi bile zor tahammül ediyorum çenene, o zamanlar dövermişim seni. Bir iki çakmışlığım da yok değil kafana. Ama neyseki hatırlayamayacak kadar küçüktün. Ne yapayım o zaman anlaşması zor biriydin. Bana ne alsalar aynısından isterdin. Barbie bebek bile olsa! Bu kadar da özenilmez ki ablaya canım, cık cık.
İlk cümleni de dün gibi hatırlarım. Mantıya nane koyan anneanneme "Azıcık bana da." demiştin. O zamandan belliymiş senin ne obur olacağın. Zayıflığın hastalığındanmış tamamen meğerse. Büyüyüp iyileşince nasıl da löpür löpür yemeye başladın her şeyi. Olsun sen hasta olma yeter ki.
Neyse, şu son birkaç yıldır seviyorum seni küçük. Hâlâ sadece işin düştüğünde gelip yapıyorsun yalakalığını ama olsun. Yine de çok uyumlusun küçük kuzum benim. Derslerinde arkadaşlarından gerisin, orta okulda olmana rağmen okuman hâlâ yavaş belki ama sen başka şekilde akıllısın. Annemle babamın ayrılmasında tek şikayet etmedin, hiçbir şey açıklanmasına gerek olmadan sen her şeyi anladın. Babam bana bir şeyler alıp, sana "Ablana aldım bu ay sana alamam," dediğinde asla gelip de bana kızmadın. Babamın nasıl bir insan olduğunu anladın. "Oğulcan hastayım, bulaşma," dediğimde türlü bahanelerle hep gelip iyi miyim diye baktın. Lafımdan da hiç çıkmıyorsun zaten.
Hele gelip "Abla abla! Tidus'lu oyunu oynayalım!" diyorsun ya yemez miyim ben seni.
Neyse böyle bir aşka geldim demin seni dudaklarını on metre uzatmış bir şekilde uyurken görünce.
Yeter sana bu kadar sevgi. Hadi güle güle.

Once Upon A December

2011-02-08T23:07:00.004+02:00

Artık filmlerin Türkçe seslendirmelerine bu özen gösterilmiyor... Ne mükemmel filmsin Anastasia!

Yamapi Gifleri!

2011-02-08T20:15:00.004+02:00

Kendi ellerimle yaptığım Yamapi gifleri! Bu klibi çok hoşuma gittiği için, özellikle de bu giflerdeki halleri, gif yapmadan edemedim. :D Ancak Firefox dışında güzel gözükmüyorlar, ühü. Olsun ağır çekim de iyidir.

Bir Drama Bağımlısının Öyküsü

2011-02-07T23:50:00.005+02:00

1-Oh... Bir dramanın daha sonuna geldik. Ne güzeldi yaa. Neyse artık derslerime odaklanabilirim.

2-*Ertesi gün bilgisayarı açar.* Heh dramama devam edebilirim. Aaa bitmişti. Neyse başka şeylerle uğraşabilirim artık.

...

Ne ile uğraşacağım? Sıkıldım. Ders de çok çalıştım. Daha fazla çalışmak istemiyorum bugün. Bilgisayar oynamak istiyorum! Ama ne yapsam?

...

3-Şu dramadan da herkes çok bahsediyordu. Zaman öldürmek için şöyle bir ilk bölümüne bakayım. Devam etmem ama. Yeni bir dramayı daha bitirecek vaktim yok. Öyle bakacağım.

4-Hahahah hihihi hohohoho... Ayy çok eğlenceli! Ayy nasıl bir yerde bitti! Bir sonraki bölümün de başına bakayım öyle kapatırım.

5-Saat ne zaman sabahın 3'ü oldu? Ne zaman ben 8 bölüm izledim? Çok uykum geldi. Neyse yarın da izler bitiririm, aradan çıkar. Daha da başlamam.

6-Oh... Bir dramanın daha sonuna geldik. Ne güzeldi yaa. Neyse artık derslerime odaklanabilirim...

Kyutie!

2011-02-07T14:02:00.004+02:00

Evet, Kyuhyun'dan vazgeçmişimsi olmuş olabilirim. Ama hâlâ çok tatlı olduğu gerçeği değişmedi!

Devam Etmek

2011-02-06T21:52:00.002+02:00

Kyuhyun'u hak etmediğime karar verdim. Artık onunla olma hayalleri kurmayacağım. Tabii ki hâlâ canlı canlı izlemek, o güzel sesini dinlemek istiyorum ve bunu yapacağım ama onunla olmayı hak etmiyorum.
Bu kadar.

Yamapi Yamapi Kame Kame

2011-02-06T11:20:00.004+02:00

Eğer birisi benim harddiskimi ele geçirirse kesinlikle sapık damgası yiyeceğim. Kesin yani! Ben böyle bir insan değildim. Yamapi beni tam bir fangirle çevirdi.

Tek ümidim harddiskimin kaybolursa kalbi zayıf bir genç kızın eline geçmemesi. Birisinin ölümünden sorumlu olmak istemiyorum. Yani öldüren Yamapi olsa da o resimleri arşiveleyen biri olarak sorumlu hissederim kendimi.

Sapık damgası belki de yerinde olur benim için. Hmm...

Ne olursa olsun, Yamapi çok taşsın be!

(Bunun bir de Kame klasörü boyutu var ama Yamapi'yi gören öleceği için zaten bir daha girmedim oraya.)

Hadi Kame ve Yamapi videosu izleyelim.

I'm Sorry I Love You

2011-02-06T05:59:00.013+02:00

Not: Bu yazı kocaman kocaman spoilerlar içerir. Direkt dizinin sonunu söyleyen bu yazıdan canını seven kaçsın! Bööö! Ve drama incelemesi değil pek... İçimden geçenleri yazdım daha çok. He bir de, Eun Chae'nin resimdeki kazağını istiyorum! Ve çok ciddiyim. Rastlayan benimle irtibata geçsin lütfen! Altı-yedi sene öncesinin dizisi olduğu için kolay bulabileceğimi sanmıyorum. Olmadı yazın tüm planları bir yana bırakıp, kendimi örgü öğrenmeye adayacağım.

Herkesin bayılarak izlediği ve litrelerce göz yaşı döktüğü dramayı sonunda izledim. Gerçekten harika bir konusu vardı. Oyunculuklar mükemmeldi. Eun Chae'yi canlandıran Im Soo Jung'ı zaten I'm A Cyborg But That's OK ve A Tale Of Two Sisters'tan ötürü çok beğeniyordum. Bu drama da ona olan sevgimi daha da arttırdı. En beğendiğim Koreli bayan oyunculardan birisi olma yerini sağlamlaştırdı. Keşke daha çok dizide oynasaymış.

Moo Hyuk rolündeki So Ji Sub'ı ise ilk izleyişim. Kesinlikle ona gösterilen ilgiyi hak eden biri. Görüntü bakımından da (ehi) oyunculuk bakımından da göz dolduruyor. Üniversite sınavına hazırlanmadığım bir ara (yeter artık yeni dramaya başlama yaza kadar Öykü!) diğer dramalarına da göz atacağım.

Drama hakkındaki tek şikayetim Eun Chae'nin ilk bölümdeki saç modeli ve renginin diğer bölümlerde değişmiş olması. Çok güzeldi öyle! Ama biraz da kasten olduğunu düşünüyorum bunun. Eun Chae ve Moo Hyuk'un Avustralya'da geçirdikleri o günün gerçek hayatlarından, başkalarının etkilerinden kopuk bambaşka bir dünyada geçen bir gün gibi olmasını istemişler herhalde yönetmen veya senarist her kimse. Yani alakası da olmayabilir ama o Avustralya'da geçen olayları yeniden gösterdiklerinde ben öyle hissettim. İki karakterin de tipi farklı ve sanki bambaşka bir zamanda ve evrende yaşanmış gibi o olaylar. Ve dizideki gibi ortalık karışmasaydı Moo Hyuk ve Eun Chae'nin yaşayacakları hayata bir bakış gibiydi.

Drama, son bölümüne kadar beni çok etkilemedi. Beğendim beğenmesine ama ölüm gerçeğinin suratıma tokat gibi inmesi sonuncu bölüme kadar olmadı. İnsanın sevdiği kişinin ölmesi kadar çaresiz, acı verici bir olay var mı şu dünyada? İzlediğim filmlerde, dizilerde beni en çok etkileyen bu ölümler olmuştur. O boşluk duygusunu iliklerime kadar hissederim. Sanki benim başıma gelmiş gibi nefesim kesilir. Henüz tanışmadığım gerçek aşkımın ölme ihtimali bile gözlerimin dolmasına neden olurken cidden bunları yaşasam ne olurdu diye merak ediyorum. İntiharı hep acizlik olarak düşünmüşümdür. Hayata karşı yenilmek olarak. Ne olursa olsun sonuna dek savaşmak gerektiğine inanırım hep. Ama Eun Chae'nin cansız bedeni, Moo Hyuk'un mezarının yanında o boş şişeyle yatarken "Ben de aynısını yapardım," dedim. Aşk için yaşayan bir insanım çünkü. Henüz gerçekten sevmedim veya sevilmedim ama Eun Chae kadar sevip sevilseydim ben de aynısını yapardım sanırım.

Moo Hyuk'un annesinin yaptığı yemeği yerkenki sahnesi (öyle acıklı ağlıyor ki!), annesinin bulaşıkları yıkarkenki ağlaması ve Eun Chae'nin "Seni seviyorum!" haykırışları benim içimi cız ettiren, gözyaşlarımın ardı ardına akmasına neden olan sahneler oldu.

Bu arada Yune da çok şeker bir karakterdi. Biraz fazla saftı ama! İnsan birisine aşık olduğunu nasıl anlamaz yahu! Alakasız oldu ama söylemesem olmazdı.

Dizide çalan şarkıların harika olduğunu eklemeden geçemeyeceğim. En sevdiğim şarkı Papermoon - Tell Me All About It oldu. Sözleri de müziği de vokal de harika. Aslında çok basitler ama basitliğin güzelliği olur ya. Saf güzellik var şarkıda. Aşağıdan dinleyebilirsiniz.

Eun Chae'nin "Seni seviyorum!" sahnesini yükledim. Kendim tekrar tekrar izlemek için. Ama eğer siz de dramayı izlediyseniz ve sahneyi tekrar izlemek istiyorsanız veya dramayı izlemeye hiç niyetiniz olmadığı için bu yazıyı okuyorsanız veya dramayı izlemeye niyetli olup spoilerları umursamıyorsanız buyrun. ^^

Not: Bu dizi yüzünden UGGlara bakış açım değişti. Çok sempatik gözüküyorlar gözüme. Bir çift edinesim geldi. Yaktın beni Eun Chae! Cidden ama şu üstteki resimde çok şeker değiller mi?! Tam UGG da değiller sanırım. (Kendimi kandırmaya çalışıyorum ama cidden değiller galiba!)

Mutfakta Bir Japon

2011-02-03T17:20:00.003+02:00

Trendy dergisinin verdiği uzakdoğulu grupların, şarkıcıların, oyuncuların resimlerini kesip dosyalıyordum ki annem bir resmi alıp "Hiii çok tatlı!" diye bağırdı. Neye uğradığıma şaşırmış bir şekilde elindekine bakınca Ikuta Toma'nın elindeki köpeği kastettiğini anlayıp şokumdan sıyrıldım.

Annem: Öykü bunu mutfağa asalım!

Ben: Aaa Japon oyuncu resmi olacak mutfağımızda!

Annem: Ona değil köpeğe bakacağız herhalde. Ama oğlan da durabilir. Sağlam parçaymış. Gideri var.

Böylelikle buzdolabımızın üzerinde bir Ikuta Toma posteri var artık!

Sadece Benim

2011-01-29T01:57:00.002+02:00

Sevdiğim şeyleri artık eskisi kadar paylaşmıyorum insanlarla. Küçükken sahip olduğum o bencillik duygusu yeniden kendini göstermeye başladı. Hoş küçükken paylaşacak kimsem olmadığı için paylaşmayı bilmiyordum ya neyse.

Özellikle keşfettiğim bazı grupları, şarkıları kimseye dinletmek istemiyorum. Bunun iki nedeni var. Biri sadece ben hissetmek, ben yaşamak istiyorum o şarkının verdiği duyguları. Diğeri ise dinleyen kişinin şarkıya hak ettiği değeri vermeyeceğini düşünüyorum. Bana mükemmel duygular ifade ederken, o kişi sıradan bulacak belki. Yani dinlettiğim kişi beğense de beğenmese de hoşuma gitmeyecek. O yüzden sadece benim o şarkılar.

Gördüğüm resimler, okuduğum hikayeler, izlediğim filmler... İyice sahiplenmeye başladım hepsini. Gidişatım gidişat değil. Ve yeniden içimde sırlar saklamaya başladım. Önceden kimseye anlatmazdım hiçbir şeyimi. Sonra yakın arkadaşlarım olduğunda kendimde saklamayı bıraktım düşüncelerimi, duygularımı. Ama şimdi yeniden bazı şeyleri içimde tutmaya başladım.

Bakalım nereye gidecek bu durum...

Aşk

2011-01-07T02:37:00.001+02:00

Hiçbir şeyi seni istediğim kadar istemiyorum Cho Kyuhyun. Bunu bilsen keşke.

Çok Üzgünüm

2011-01-04T03:47:00.002+02:00

Bugün yine bir arayıştaydım. Dört yıldır aradığım resmi aramaya devam ettim. Çok aradım, çok taradım ama bulamadım. Ama bir ipucu daha buldum resimle ilgili. Bana pek yardımcı olacak bir ipucu değil ne yazık ki... Yine de hiç yoktan iyidir. Bir gün bulacağım o resmi.

Time After Time

2011-01-03T21:32:00.001+02:00

Blink

2010-12-28T18:37:00.010+02:00

Bugün Doctor Who'nun insanların dilinden düşürmediği bölüm olan Blink'i izledim sonunda. Zaten epeydir aklımdaydı. Sonunda oturup izleyebildim. Gerçekten söylendiği kadar vardı bölüm. Gerçi yazarı Steven Moffat olduğu için şüphem yoktu harikalığından, yine de şaşırtmayı başardı.

Sadece lafta değil Blink'in başarısı, IMDB puanı 9.7. Ve Wikipedia'dan da şu alıntıyı yapayım: "For "Blink", Steven Moffat won the BAFTA Craft and BAFTA Cymru awards for Best Writer, and the Hugo Award for Best Dramatic Presentation, Short Form."

Bölümün içeriği ile ilgili fazla bilgi vermek istemiyorum. Hepsini izlerken görmeniz daha iyi. Yine de "Güzel, izleyin," demek pek yeterli olmuyor. Bu bölümde Sally Sparrow isimli bir karakter eski bir eve fotoğraf çekmek niyetiyle giriyor. Sonra duvarda, duvar kağıdının altında bir yazı görüyor. "Beware!" Duvar kağıdının gerisini yırttığında ise adını duvarda yazılı görüyor. Bunun üzerine arkadaşıyla bu evi araştırmaya başlıyorlar. Sally bir önceki gün gördüğü ağlayan melek heykelinin ertesi gün başka bir yerde olduğunu fark ediyor. Ve arkadaşı birden bire evin içinde kayboluyor.

Bu bölümü anlamak için diğer bölümleri izlemiş olmanıza gerek yok. Doctor'un mavi bir polis kulübesi ile zamanda yolculuk yaptığını bilmeniz yeterli. Mükemmel senaryosu, Carey Mulligan ve tabii ki Doctor Who bölümü olması bu bölümü kaçırılmaması gereken bir bölüm yapıyor. Merak ediyorsanız: 3. sezon 10. bölüm. ^^